Attila Şanbay Şiirleri - Şair Attila Şanbay

Bir kadın, bir erkeğin canını her zaman yakar.
Tırnakları sevişirken sırtına,
Terk ederken göğsüne batar...

Attila Şanbay

(7+7=14'lü hece ölçüsü)

Geçti baharın o hoş, ümitkâr tazeliği,
Şimdi bahçem kurumuş güllerin mezarlığı...
Bir kalp atışı kadar çabuk geldi ayrılık,
Kalp durdu ve o kalpte öldü güller ne yazık...

İHTİMAL DAHİLİNDE

Topladığım çiçekler
Kuruyor ellerimde,
Mezarıma koyarsın
Belki de geldiğinde

Düşlerimin arasına kaçtı dudakların,
Bu yüzden sürekli oraya gidiyor dilim.

Attila Şanbay

Bu cümleyi bitirdiğimde, başladığımdaki kişi olmayacağım.

Attila Şanbay

Eş zamanlı özlemler
Gözlerim ve kalbimde
Ama bir imha uzmanı gibi zaman,
Yok ediyor özlemeyi
Seni özleyemeden...

İçimde uçan kuşlar, durmak bilmez misiniz?
Varılmayan yerlere neden sevdalısınız?
Beni yordu gayretkeş kanat çırpışlarınız,
Siz camlara, duvara çarpmaktan bıkmadınız...

-Attila Şanbay

Mızıkamda neşeli nota basan tuşeler,
Kırılıp suya düştü ve battı birer birer;
Kaldı geriye yalnız, ağıt çalabilenler...
Parmak uçlarımdaki sızılar hep tazeler...

-Attila Şanbay

.....
Umut açık denizde, fırtınada bir tekne
Beklediğim limansa ona uzak bir yerde
Ne rüzgâr benden yana ne de azgın dalgalar
Karanlık ufuklarda, uğursuz çalkantılar…

Sigaramın dumanı halka şeklinde çıkıyor,
Üstelik saat 15:15
Yaşasın!
Beni düşünüyor olmalısın....

...Ve bundan utanmalısın,