Aşkın Yüce Makamı Şiiri - Kasım Kobakçı

Aşkın yüce makamını, bulmak öyle kolay sanma.
Yalan dünya hevesine, dalıp da ateşte yanma.
Gerçek sevgi kalesini yıkan, o zalimi anma.
Ruhun derin denizinde, boğulmuş yelkensiz gemi.
Kibrin koca zindanında, kanatıyor gizli demi.
Şefkat dolu o limanda, iyileşsin kalbin nemi.
Gözyaşıyla sulanmayan topraktan, hiç fidan çıkmaz.
Gönül gözü açılmayan, şu karanlık bendi yıkmaz.
Hakikati kavrayan can, dikenli yollardan bıkmaz.
Sevgi suyu hayat verir, o kuruyan çorak çöle.
Merhametin rüzgarları, dönüşür kutlu bir göle.
*
Bir hevesin peşindedir, anlamayan yavan akıl.
Gurur dağı zirvesinden, yuvarlanmış ufak çakıl.
Sen nefsini yenemedin, toprak gibi yere tıkıl.
Eriyip de su olmadan, karışamaz serin pınar.
Kendini hiç bilmeyene, gölge vermez ulu çınar.
Haksızlığa kucak açsan, zehir olur o tatlı nar.
Bu geçici koca handa, misafirler gelip geçer.
Hasat vakti geldiğinde, herkes ektiğini biçer.
Aydınlığı görmeyen kör, karanlıkta zehir içer.
Yücelmekse asıl niyet, eğilmeyi bilmelisin.
Gözündeki o perdeyi, sevda ile silmelisin.
*
Sevginin o saf ateşi, yüreklerde yandığında.
Titrer durur bütün ruhlar, kutlu ismi andığında.
Huzur bulur asi rüzgâr, sessizliğe kandığında.
Karanlığın ortasında, aydınlığı görmek gerek.
İyiliğin ipliğiyle, sağlam bağlar örmek gerek.
Kibir denen o hırkayı, parça edip sermek gerek.
İki cihan değerini, bulur aşka saygı duyan.
Nankörlüğün çukuruna düşer, nefse her an uyan.
Vefa elbet karşılıktır, merhameti yok mu sayan.
Hak edene verilir taç, sabır taşı çatlamadan.
Sınav bitmez bu alemde, zor günleri atlamadan.
*
Yoklukların deryasında, fırtınalar kopar ansız.
Soğuk rüzgâr esip geçer, sığınaksız ve mekansız.
Aşk olmazsa şu evrende, bütün canlar kalır cansız.
Karanlığın gölgesinden, ışık sızar dertler biter.
Haksızlığın ateşi de, kendi ocağında tüter.
Sabreden o dervişlerin, yüzündeki nur da yeter.
Masumiyet çiçek açar, gönüldeki baharlarda.
Adaletin güneşi var, aydınlanan diyarlarda.
İyiliğin gölgesi var, dostluk kokan hisarlarda.
Kendisini büyük gören, bir gün gelir yalnız kalır.
Herkes göçer bu alemden, ektiğini mutlak alır.
*
Aşk makamı en yücedir, ulaşılamaz öyle tez.
Sahte olan sevgilerden, yüreğini koru bu kez.
Boşa çabalayıp durma, karanlık engelini ez.
Yüreklerde barış olmaz, kibir ateşinde yansan.
Gerçekleri göremezsin, sahte güzelliğe kansan.
Huzur denen o zenginlik olmaz, kendini dev sansan.
Hakikatin sofrasında, boş kaseler bir gün dolar.
İyilikten beslenmeyen, en güzel can hemen solar.
Kötülüğün dikenleri, umutları kökten yolar.
Sonunda hep iyi kalpler, ulaşır o makamına.
Şefkat ile yazılır ad, insanlığın nizamına.