Aşkın Adını Koyamadım Şiiri - Mustafa Alp

kelimelerin tükendiği yerde
sen başlıyorsun yine,
sanki susmak da senmiş gibi
konuşmak da.

ben seni anlatmaya kalksam
dilim dolanır,
çünkü bazı şeyler vardır
anlatılmaz.
yaşanır,
ya da insanın içine çöker sessizce.

sessiz sedasız dinle beni,
ama öyle kulağınla değil,
aklınla hiç değil.
kalbinle dinle,
çünkü ben akla sığmadım,
sana da sığmam zaten.

ateş olayım diyorum sana,
yanayım.
öyle kibrit çöpü gibi değil,
harbi yangın gibi,
geceyi yutan, sabahı küstüren cinsten.

gel sen de yan benimle,
korkma,
yanmak dediğin nedir ki.
biraz kül, biraz duman,
ama bolca sen.

sonra diyorum,
beni yaşat kendinle,
çünkü ben kendimde eksik kaldım,
seninle tamamım diye değil.
seninle daha çok ben olduğum için.

kader yazmadım ben sana,
kader dediğin biraz boyun eğmek,
biraz susmak.
ben susamadım ki.

ben sana aşk yazdım,
öyle büyük harflerle falan da değil,
ama içi dolu,
taşan,
taşıran bir aşk.

bir ömür çaldım senden,
itiraf ediyorum,
ama hırsızlık bu değil aslında,
ben seni senden aldım,
bana verdim.
çünkü sen,
en çok bende güzel duruyorsun.

bazen düşünüyorum da,
insan sevdiğini neden kendine benzetmek ister?
sonra vazgeçiyorum bu sorudan,
çünkü ben seni benzetmek istemedim,
ben sana benzedim.

biraz sen oldum,
biraz ben kaldım,
gerisi zaten aşkın işi.

ve şimdi
yine kelimeler bittiğinde
başladığın yerdesin,
benim içimde.

susuyorum,
çünkü anladım,
sen konuşunca
ben şiir oluyorum.