Aşkımı oyuncak ettin

AŞKIMI OYUNCAK ETTİN

Aşkımı oyuncak ettin...

Ben avuçlarımda bir ömür taşıdım seni,

Sen ise sevgimi

Bir çocuk hevesi gibi gördün.

Ben gecelerimi adınla sabahladım,

Sen bir veda cümlesini bile

Bana çok gördün.

Aşkımı oyuncak ettin...

Ben her "Seni seviyorum." deyişimde

Kalbimden bir parça verdim sana.

Sen ise

O parçaları tek tek kırıp,

Arkana bile bakmadan yürüdün.

Bir zamanlar

Gözlerinde kendime bir yuva kurmuştum.

Şimdi aynı gözler,

Yabancı bir şehrin

Soğuk sokakları gibi.

Ne bir sıcaklık kaldı,

Ne de bir umut...

Sadece sessizlik.

Ben seni bekledim.

Yağmur yağdı, bekledim.

Kar yağdı, bekledim.

Güneş doğdu, yine bekledim.

Ama sen,

Bekleyenin hâlini hiç merak etmedin.

Aşkımı oyuncak ettin...

Canım yandığında güldün belki.

Suskunluğumu,

Vazgeçiş sandın.

Oysa ben,

Seni kaybetmemek için sustum.

Kalbimi incitmemek için değil,

Seni incitmemek için sustum.

Bir insan,

Sevdiğinin gözyaşını nasıl görmez?

Bir insan,

Kendisine uzanan eli nasıl bırakır?

Ben bunların cevabını bulamadım.

Bulduğum tek şey,

Yalnızlığın uzun yolları oldu.

Şimdi geceleri,

Eski mesajları değil,

Eski hislerimi okuyorum.

Her satırda biraz daha eksiliyorum.

Her hatırada,

Biraz daha sessizleşiyorum.

Çünkü bazı acılar,

Konuşuldukça değil,

İçinde yaşandıkça büyüyor.

Aşkımı oyuncak ettin...

Ben sana ömrümün en güzel mevsimini verdim.

Sen bana,

Sonbaharın en ağır yalnızlığını bıraktın.

Çiçek açmasını beklediğim dallar,

Bir bir kurudu.

Şarkılar sustu.

Kelimeler yoruldu.

Ve ben,

Kendi içimde uzun bir kışa mahkûm oldum.

Yine de...

Sana beddua etmedim.

Çünkü gerçek sevgi,

İhanet görse bile

Kin üretmez.

Sadece sessizce geri çekilir,

Ve yaralarını Rabbine emanet eder.

Belki bir gün,

Bir şarkı duyarsın.

Bir şiir okursun.

Bir gül kokusu gelir burnuna.

İşte o an,

Ben düşerim aklına.

O zaman anlarsın,

Oyuncak sandığın şeyin,

Bir insanın tertemiz kalbi olduğunu.

Ama ben,

Artık eski ben değilim.

Acılar bana,

Ayağa kalkmayı öğretti.

Yokluğun bana,

Kendimi yeniden buldurdu.

Ve şimdi,

Sana değil,

Kaderime bakıyorum.

Çünkü biliyorum...

Her kırılan kalp,

Bir gün yeniden atmayı öğrenir.

Her karanlık gece,

Sabaha kavuşur.

Her gözyaşı,

Bir gün tebessüme dönüşür.

Sen aşkımı oyuncak ettin.

Ama ben sevgimi kirletmedim.

Onu,

Duanın en temiz yerine sakladım.

Belki sen unuttun.

Belki ben sustum.

Ama bu yürek,

Bir zamanlar seni

Bütün samimiyetiyle sevdiğini

Asla inkâr etmeyecek.

Ve bir gün,

Hayat bizi bambaşka yollara savurduğunda,

Ardımıza dönüp baktığımızda,

Ben yalnızca şunu söyleyeceğim:

"Ben sevgimi gerçek yaşadım.
Oyuncak olan aşkım değil,
Onun kıymetini bilmeyen yüreklerdi."

DELİNİN BİRİ
HAMZA CAYMAZ