Aşık Çelebi Şiirleri - Şair Aşık Çelebi

Tâli’ itdi beni ser-geşte-i ‘ışk-ı cânân
Tâli’ itdi beni meftûn-ı belâ-yı hicrân

Tâli’ itdi gam-ı ‘ışk ile beni ser-gerdân
Tâli’ itdi beni hicrân elemiyle nâlân

Terk it bekâ hevâsını bu nüh-kıbâbdan
Kıl i’tibâr câm-ı mey üzre habâbdan

Bir pence vü tâb olsa ‘ızârunda n’ola zülf
Mû-penç ü tâb-bîn olur âteşde tâbdan

Tevakkuf idelüm hammâmdan cânânımız çıksun
Kayırmaz intizâr ile ölürsek cânımuz çıksun

Şebîhûn itmek ister hâb geldi merdüm-i çeşme
Sımaga anı eşk-i dîde-i giryânumuz çıksun

Tîg-i müjgânunla bagrumdan kopan per-gâleler
Gözlerümden çıkdı vâdîlerde oldı lâleler

Yakası açılmaduk bir söz işitdüm dün gice
Gerdenün tavkına öykünmek dilermiş hâleler

Tîr-i dil-dûz-ı müje cisme gelicek begler
Sarılur boynına cân gitmege komaz egler

Geçürür tîrüni cân yirine gönlüm nitekim
Kal’adan taşra müsâfir bulup eller bekler

Vekîl-i mutlak-ı sultân-ı ‘âlemsin cihân içre
N’ola ni’me’l-vekîl ismiyle nâmun bulsa ‘unvânı

Sana ey ‘akl-ı evvel Âsaf-ı sânî diyen kimdür
Ki görse ‘akl-ı evvel re’y u tedbîrün olur sânî

Yâr işüginden dinildi ‘âşık-ı şeydâ bana
Hak dimişler tenzinü’l-elkâbu min savm bi’s-semâ

Hâkümi ide sifâl-i sünbül ü reyhân felek
Gitmeye başdan hevâ-yı bûy-ı zülf-i dil-rübâ

Yar kim rûz-ı şeb agyâr ile seyrân eyler
‘Ayş u ‘işretler ider lutf-ı firâvân eyler

Gâh yazup yanılup çün beni handân eyler
Ya’ni âgâz-ı vefâ niyyet-i ihsân eyler

Yir ider nâz ile çeşmümde o müjgân batar
Gûyiyâ san’at ile şîşeye peykân batar

Gayriye göndericek tîr-i müjen reşkümden
Cânuma acı gelür cismüme ey cân batar

Yitmiş iki dereden su getürürse deryâ
Mâcerâ-yı yem-i eşkümle ne nisbet sanemâ

Kişver-i hüsn ü cemâle n’ola sultân olsan
Sâye salmış iki zülf üstüne mânend-i hümâ