Arap Kurt Şiirleri - Şair Arap Kurt

kırlangıçların tükürüğüyle tutturduğu çamur kadar, güçlü değilmiş insanlığımız...

Anlamadım neydi üstümden geçen
Zaman denen tırpan ömürden biçen
Çığ mı köpük mü ne, havada uçan
Şakayla karışık bilmece dünya

sarhoş edip
aklımı baştan alan
iğde çiçeği
kokulu kadın

ve

Varlıklar içinde mahkum-u adem
Ben bende olmayan beni bilirim
Senin kıblen değil, değil ki kıblem
Kalbimi serdiğim yönü bilirim

bilir misin
neden
gözlerimi
gözlerinden alamam

bilemezsin

Tarifi imkansızı nasıl edeyim tarif
Dilim sitem etse de kalbim ona muhalif

Pişmanlığın olmasın doyamadığım sevgin
Gecemsin gündüzümsün senle doluyum her gün

Yüze kadar say geçer dahi demezdi annem.
Espri yeteneği yoktu çünkü
Belki de zamanı yoktu.
En büyük esprisi ağlamaktı.
O kendi yaralarıyla uğraşırken bende yeni yaralar açılırdı.

Günahıyım kendimin ruhuma zulmeder nefsim
Çıkamadın içinden içimdeki bu adam kim?

gel seninle anlaşalım.
bahar senin olsun, yaz senin
sonbaharın hüznünü, kışın ayazını ben alıyorum
ne dersin?

işte bahar, ömrü; açıp soluncaya kadar

Gece demişiz, göğün kara peçesine
Gelip geçmiş güneş semadan henüz
Ve karanlığa serpiştirilmiş üç beş yıldız
Bir daha doğmayacak güneş