Ansızın Gittin Şiiri - Mustafa Alp

ansızın gittin.

bir kapı kapanmadı yalnızca,
evimin içindeki mevsim söndü.
duvarlar yerinde kaldı,
ama sesini taşıyan bütün yankılar
bir anda sustu.

yetim kaldı yüzümdeki tebessüm.
gülmeyi senden öğrenen dudaklarım,
şimdi suskunluğun ekmeğini bölüşüyor.

kaç şiirde anlattım
solan çiçekleri.
vakitsiz kırılan dalları,
köküne kadar üşüyen bahçeleri.
her mısrada biraz seni aradım,
biraz da kendimi toprağa emanet ettim.

gülü yazdım,
meğer kokusundan önce ayrılığı açarmış.
aşkı yazdım,
meğer en uzun yolu kavuşmak değil,
unutmaya çalışmakmış.
seni yazdım,
kalemim çoğaldı,
ömrüm eksildi.

ey gönül.
insan dediğin,
bazen alnına yazılmış bir dua,
bazen ömrüne düşmüş uzun bir imtihandır.
kimini yıllarca taşırsın,
bir gün dönüp bakarsın,
taşıdığın insan değil,
kendi yaranmış.

ne garip dünya.
vefa en çok dillerde yaşlanıyor.
sadakat en önce sözlüklerden siliniyor.
insanlar birbirini değil,
işine yarayan yüzünü seviyor.

ben senden sonra öğrendim,
en büyük ayrılık,
birinin gitmesi değilmiş.
içindeki sesin de onunla birlikte susmasıymış.

bir gün aynaya baktım.
saçlarımdaki aklar konuştu.
zaman kimseyi ihtiyarlatmaz.
insanı, beklediği kapıların hiç açılmaması eskitir.

şimdi ne senden alacağım var,
ne de kaderle yarım kalmış bir hesabım.
çünkü zaman,
kimsenin kaçamadığı sessiz bir hakimdir.
ve vicdan.
insanın kendine kestiği
en ağır hükümdür.

varsın gittin.

adını artık rüzgara bıraktım.
yağmurlar senden bahsetsin.
gece, sesini benden daha iyi hatırlasın.
ben unutmayacağım,
sadece alışacağım.

çünkü şair dediğin,
acıyı anlatan değil,
acıyı kelimelere emanet edip
ayağa kalkabilen adamdır.

ve bil ki.

bir gün bütün yollar tükenir.
bütün çiçekler toprağa döner.
bütün sesler susar.

ama insanın yüreğine
hak ederek giren bir isim vardır.

ne zaman silebilir,
ne de ölüm.

✍️