Annem Hayattayken Şiiri - Mustafa Alp

anne.
sen hayattayken
insan kendini tam yetim sayamıyormuş meğer.

dünya ne kadar yorarsa yorsun,
bir yerde seni düşündüğünü bilmek
insanın içini hala ayakta tutuyormuş.

senin varlığın,
evin duvarı değil anne
duanın kendisiymiş.

ben küçüklüğümü
senin sesinde sakladım.
korkularımı
saçımı okşayan ellerinde.
ve ne zaman dağılsam hayata karşı,
içimden hep sana yürüdüm.

çünkü insanın en güvenli limanı
annesinin geldin mi? deyişidir.

sen çayın yanına bir dilim ekmek koyarken bile
sofraya sevgini bırakıyordun.
biz doymayı yemek sandık yıllarca,
oysa insan
annesinin emeğiyle doyardı önce.

büyüdük anne.
ama içimizdeki çocuk hiç büyümedi.
hala canımız yansa
senin yanına oturunca geçecek sanıyoruz bazı şeyleri.

ve biliyor musun?
geçiyor da.

çünkü senin sesin
dünyanın en yorgun gününü bile
eve çevirebiliyor.

sen hayattayken
insan biraz daha cesur oluyor anne.
çünkü arkasında
sessizce dua eden bir kalp olduğunu biliyor.

biz çoğu zaman söyleyemiyoruz belki.
ama her evladın içinde
annesine karşı gizli bir minnet var.
bir ömür ödenemeyecek kadar büyük.

ve bir gün
saçlarına düşen beyazları fark edince anlıyor insan,
zaman, en çok annelerin ellerine yakışmıyormuş.

keşke diyor insan.
biraz daha uzun sarılsaydım.
biraz daha çok seni seviyorum deseydim.
çünkü hayat
annesi hayattayken kıymet bilene güzelmiş.

iyi ki varsın anne.
iyi ki bu dünyadan
senin gibi bir kadın geçmiş
ve ben
anne derken
senin yüzünü ezberlemişim.

çünkü bu dünyada
herkes bir gün bir yere geç kalır.
ama insan en çok
annesine sarılmaya geç kalmaktan korkar.

✍️