Ankara'da Bir Deli Masalı

Ankara’nın gri sabahında,
Bir adam yürür kalabalığın arasında,
Adı yoktur belki herkesin dilinde,
Ama deli demişler kendi halinde.

Her söze atlar, her lafa karışır,
Sanki dünya onun etrafında döner, yarışır,
Meclis kapısında bir gölge gibi,
Her kürsüye uzanır kendi sesi gibi.

Genel başkan sorar bir gün topluca:
Kim üstlenir şu işi, kim çıkar yoluca?”
Bir sessizlik çöker ağır ağır salona,
Bir el kalkar anında, hiç bakmadan sonuna.

O el onun elidir, durmadan havada,
Ne konu fark eder ne de dava,
Okul çocukları gibi sıraya dizilir,
Ama her sıralamada kendini gizlenir bilir.

Parti değişir, rüzgâr değişir, yön değişir,
Ama onda bir şey asla değişmez, ben yerleşir,
Bir fikir değil taşır omzunda,
Sadece kendi adını büyütür sözünde.

Ne ideoloji, ne çizgi, ne duruş,
Onun için hepsi sadece bir yarış,
Kimi nerede alkışlanırsa oraya akar,
Kendi gölgesini bile reklam diye satar.

Bir gün sağda, bir gün solda,
Ama hep kendi adının yolunda,
Bir kürsü, bir mikrofon, bir ışık,
Gerisi ona göre hep karanlık.

Sorarlar, Ne için bu telaş, bu hız?”
Cevap hazırdır, Adım duyulsun yalnız!
Bir memleket meselesi değil derdi,
Sadece kendi yankısıdır derin derdi.

Ankara’nın sokakları bilir onu,
Bir gün övgü, bir gün konu,
Ama hikâye aynı döner durur,
Bir isim büyür, içerisi boş kalır, susar, durur.

Ve rüzgâr geçer Meclis duvarından,
Sesler kaybolur zamanın ardından,
Geriye bir şey kalır o hengâmeden,
Bir isim yankılanır sadece. kendinden.