Ne umdum ben, ne buldum? Dışımda ki, içimde,
Yol oldum tuzaklara, kırıldım her biçimde,
Dünyayı bir sofraya, sığdırdım ben geçimde,
Ben bu yükü çekerken, Sendin söz’ün sahibi!
Bir yanım küle döndü, bir yanım hep korlandı.
Günlerdir hüzünlü duruşla sabreden
Dertli gönülleri sezerdik seninle!
Bir kırık aynada hep doğruyu gören,
Bu sır perdesini çözerdik seninle!
Uğruna ömür verip, sevdaları ararken,
Yolunu süpürdüğüm, çağlayan bir seldim ben!
Gönlümdeki bu aşkı, kollarımla sararken,
Yar gönlüne hasretle, özlemleri sildim ben!
Kırıldı gönül telim, her dem içim sızlıyor,
Gözlerin değince, güller açılır,
Ömrümde ne varsa, onda sen vardın.
Kalbimde sevgiyle, diller açılır,
Aşkınla tutuşan, canda sen vardın.
Sensizliğe düşen, yüreğim sendin,
Gözyaşıyla yazdım mektubu sana,
Geceyi gündüze saldım Sevgilim.
Hasretin köz oldu aşkından yana,
Sensiz geçen her gün, öldüm Sevgilim.
Saçlarıma erken düşünce aklar
Kalemlerden süzülsün hep barışın kelâmı,
Bir yanımız sevgidir, bir yanımız muhabbet.
Vicdanı esir alıp, sarsın aşkın kalemi,
Bir yanımız sevgidir, bir yanımız muhabbet.
Kimi dağlarda gezer, kimi ovada büyür,
Üşümektir sabahın ayazında bir yastan
Bir taş gibi oturur hasret yüreğe kasten
Gözleri donuk olur, geçmeyen sılâ histen;
Gülüşün, gül değil, rengarenk gülistan olur,
Gurbeti yazınca sen, müebbet destan olur.
Bitmişti yıllardır çekilen hicran,
Herkes kaybettiği nuru arıyor.
Bulduğu yerde secdeye varıyor.
Gönüllere şifa olurken Kur-an,
Sonsuzluk bestesi ruhu sarıyor.
Bir damla rahmeti, bana çok gördün,
Kalpte ki yaraya, iz deme bari.
Gönlüm yanar iken, hep yere serdin,
Yaktığın ateşe, köz deme bari.
Söz vardır, manası gayet derinde,
Söz insanın, insan sözün esiri,
Söz vardır, konuşur günün birinde,
Söz insanın, insan sözün esiri,
Söz vardır, kalplerin gerçek yüzüdür,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!