Ömür nûra erişti, geceleri ağlarken,
Hakikati öğreten, nurla doğdun Efendim.
Seher vakti rahmetle, gönülleri bağlarken,
O kutlu doğumunla, kalbe yağdın Efendim.
Karanlıklar nur oldu, Sen doğarken Ey Nebî,
Yüz çevirdi hakikât, şimdi yalan diz boyu
Kör kuyuda çırpınan, vicdan artık Hasan’ım.
Nice yâr düşman oldu, huy edindik biz bunu,
Yiğit mazide kaldı, uyan artık Hasan’ım.
Nice sultan geçti de baş eğmedi harama,
Gözler yalan söylemez, dile gelse de soluk,
Ay mehtabı büyüler, aşk akar oluk oluk,
Her zaman sinemize, her an düşmekte adın,
Aynanın karşısında, su gibiydi o kadın,
Karanlık düşlerimi, bozup çözdü sözlerin,
Silinmez hataları, çizdirdi o kalemin.
Bir baharı beklerken, hazan oldu gözlerin,
Gönlümün sarayını, dizdirdi o kalemin..
Kimi zaman bir yâre yâr dedi o yabancı,
Gün gelir biter ömrüm, düşer vücudum yere,
Göç başlar ötelere, can uçarken göklere,
Ne dost kalır yanımda, ne de bir cân-u ciğer,
Kefen sarar bedeni, ey nefsim bu mukadder.
Dert asrının bağrında nura gönül verirken,
Sözleri rahmet gibi kalbe ruha ererken,
Hak deyip yürüdükçe dağı taşı delerken…
Önden giden atlılar, sanki kanatlıydılar.
Rüzgâr, eserken yine, huşûyla görünerek,
Bir ses kaldı geceden, sükuta geçmiş şimdi.,
Özlemek, her nefeste, sevdâya düşmek miydi?
Yârin adı dillerde, gül gibi açmış şimdi,
Özlemek, sanki her gün, bir kabri deşmek miydi?
Yollar uzar gönlümden, karanlık gecelere,
Sînemin bağrı yanık, aşk ateştir bilene,
Gönül harâb olurken, bir nazar et gülene,
Perde perde açılır, bu sevdalar güllere,
Varlık içinde yokluk, muhtaç eder çöllere.
Söz bitince sır başlar, aşkın olduğu yerde,
Benlik varsa kalpte, aşkta ki varı,
Görmeyince, nasıl olur; Rüveyda?
İçinde ki gurur, kibir duvarı,
Kırmayınca, nasıl olur; Rüveyda?
Sözler dudağında bir sırlı yüzdür,
Sabah ezanıyla açıldı perde,
Yalnızlık sararken bayramlar nerde?
Olmadı gözleri, bu neş’elerde.
Herkes; Bayram dedi, sevinci çoktu.
Onlar; Bayram dedi, kalpleri burktu...
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!