Ali Havan Şiirleri - Şair Ali Havan

Toprağı kuruturken taşı çatlatır güneş
Ölümün minderinde tutulur zorlu güreş
Sebepli yangınları beslerken kirli ateş
Alevler ortasında acılar büyür anne
Sessiz çığlıklarıyla çocuklar ölür anne

On sekiz yaşındayım tam on sekiz yaşında
Harmansız kıraç toprak susuz tarla başında
Sofrada sefaletin, tabaklarda kıtlığın
Yansıyan izlerini giderme telaşında

Bir an gelir yol çıkar burç burç yükselir ülkü

Ferhat dağı eritse cürmünü kürek çeker
Şirin’in bağrı yanar hasreti yürek çeker
(Mecrasını Arayan Satırlar 2018)

Tam kırk ikindi sürsün, gönlüme yağ demiştim
Zemheride tipi ol, boyansın dağ demiştim
Tükenmesin yıllarca, yansın çerağ demiştim
Sen, bir yağıp kaybolan cemre karına döndün
İstanbul/2010
(Teşehhüt Miktarı 2020)

Yürüyüp kasaba köyle
Çıksak dağlara dağlara
Bir bahar sabahı şöyle
Çıksak dağlara dağlara

Kervanlar erken yol alsın

Dağda ölü bulmuşlar
Garip çoban Leyla'yı
Yanına sokulmuşlar
Garip çoban Leyla'yı

Çehresi ay gibi ak

Bu asrın Ebreheleri, seni nasıl bilsin çocuk
Fırlat taşları zalime çünkü Ebabil’sin çocuk

Savur minik ellerinle sapan sende güzel çocuk
Kudüs vuslat türküsüdür dudağında gazel çocuk

Güneşin battığı her dem ağlarım
Maziyi hasretle kararım her gün
Nerede bir çocuk görsem ağlarım
Maziyi hasretle kararım her gün

İç içe sokaklar yan yana evler

Falan evden ölü çıkmış
Yükselir velveleleri
Dumanlar göklere çıkmış
Haber verir yangın yeri

Gün kavuşur akşamlara

Veda ederken sessiz bitmemeni istedim,
Beni böyle boşluğa itmemeni istedim.

Hissettirmedim sana nemlenen gözlerimi,