Akşamdan Kalan Şiiri - Yücel Özkü

AKŞAMDAN KALAN
Akşam iner sessiz omzuma,
Gece saçlarına usulca dokunur.
Adını andıkça ürperir rüzgâr,
İçimde sessiz bir eylül uyanır.

Göğün koynunda bir yıldız söner,
Gözlerin geceme ışık olur.
Sesin değse suskun zamanıma,
Küllenen umut yeniden yeşerir.

Gece uzar, gölgeler derinleşir,
Ay bulutların ardına çekilir.
Anılar, kıyıya vuran tuz kokusu gibi,
Kalbime ince ince işlenir.

Ne kırgın söz kaldı ne sitem,
Adın en derin sessizliğimdir.
Bir gün aynı göğe bakarsak,
Hasret içimde usulca çiçek açar.

Bir akşam yollar yeniden kesişirse,
Sessizlik gözlerimizin yerine konuşur.
O vakit zaman da bizi anlar,
Sevda, bekleyen yüreklerde kök salar.

YÜCEL ÖZKÜ
3 Ağustos 2026/07:07