Ahmet Yozgat Şiirleri - Şair Ahmet Yozgat

Elif, be, te…
Okuyup yazma bilenlere,
Rastlamak nadirattan tümel-Cezire’de...
Kalemlere, kitaplara ve defterlere,
Kara balçık sıvanmış…
Kadim eserleri hak getire, nahak götüre...

Burası göz karası,
Ya da iki buut arası,
Burası kentlerin anası Mekke,
Ve Mekke’de Hacervari bir valide,
Validenin yüreğinde bir nokta,
Noktanın üzerinde bir yapı,

1a/:
'Amin' de ve çekil Ya Yakhya.
Arzulan tendir.
Ne olsun daha?
Ya Yakhya vur kendini kumlara,
Kumsal vahalara ya da...

Çok uzak diyarlara aittik,
Bizler, kapkara ve birer babayiğittik,
Ateş gözlü bir korsan boynumuza tasma geçirdi.
Bu sebeple cesaretimizin sınırı paslı zincirdi,
Ne efendimizin dilini bilir, ne de dinine girebilirdik,
Çünkü biz Afrikalı zavallı kölelerdik.

İşte Arabistan...
Bir yanda çöl,
Diğer tarafta çöllerin kadını deve
Ve gelin alayı kervan...
*
Vakit ikindi…

Burası Arabistan…
Hubel’e inanan, Menat’a tapan,
Lat ile yatıp, Uzza’yla kalkan…
Bunlar çokdinli Arap,
Burası uhrevi bir bataklık,
Yani Arabistan,

1/…
Biz, esrik adam çamçağı,
Unutulmuş eski Semut çağlarının kuru damağı,
Ziyarette zamansız vurulup düşen yetim aylarız,
Kum diyarında toz duman içre yalelli halaylarız…
Nedensiz savaşlarız sahray-ı vilayette,

1/…
Eh işte!
Şükür ki buradayız…
Son nebinin yaşadığı tozlu topraklardayız,
Yol üstünde üç mantar misali mühim kent:
Bir: Sıcak ve kutlu belde annemiz Mekke...

Azer, maharetli bir adam;
Atelyede put yontar toz içinde:
Taştan, topraktan yontar;
Demirden, tunçtan…
Kaya gibi sert olur abanoz ağacı,
Yontuya gelmez amma tapmaya gelir…

O, yeryüzünde Muhammed,
Gökyüzünde Ahmed’di…
Bir gün ışık gibi, nur gibi...
Birdenbire, ansızın çıkageldi…
*
Ve bir pazartesi, sabaha karşı,