Ahmet Yozgat Şiirleri - Şair Ahmet Yozgat

1/:
Çaresiz teslim olduk kahreden değirmene
Ellerimiz geceden devşirdi akıbeti
Bihaber figüranlar piyesleri bölüştü
Hileli temsillerde acı rol bize düştü.
Göğsümüzde ak menevşe üşüdü

1/:
Uzatıp saçlarını zamanın aralığından
Çığlık atan aslanlar perde çekmiş gönlüme
Topraklarda tepinmiş dört mevsim çocukluğum
Belenmiş karanlığa rüyalara göçmüşüm
Gönlü güllü meleğimin uykusunu bölmüşüm

a/:
Vurulan sensen, düşen sen
Eğer yardım istemişsen –veya istememişsen–
Kızıl kanda da olsa ellerim...
Koşar gelirim
Çünkü ben öğretmenim!

1/:
Bendim o gün, el sandığım kelebek
Bir kanadım katrani öykülerin siyahı
Diğeri ışıklı masalların karanlık deryasına aktı
Doğruldu döşümdeki o mazlum bebek
Zamanın yedi köşeli penceresinden

-Amcaoğlum Abdullah'a-

1/:
Ay Abdullah!
Canımın emsalsiz köknar yongası…
Tam bu zaman helâlin,

1/:
Zor karar vermek,
Bu mesafeden, sisin ardını görmek,
O kervancı mıdır şu kaçan,
Yoksul kervanını bırakıp nara?
Vara vara bir vahaya dayanacaktı halbuki bu yolculuğun 'z'si…

1/:
Ay Lümüne…
Vallah dayanmaz yüreğim bir bilsen
Esen rüzgarların topal taylara binenine.
Ve mavi mavi bakışan gecelerden bir gece
Seni o son durakta gördüğüm sevince.

Vallahi yaralı tarih de acır,
Yazık zamanlar da kana bulanır,
Anlayan anlar,
“Bilmeyen ne bilsin bizi? ”
Tarihte bir damla kan sanır...
Şöyle hikâyet ve rivayet edilir ki ravince,

Hutbe benim adıma,
Ünleyen ezan dedemin...
Şimdi şol Cezireyi Arab’dayız inadına,
Az evvel yaşandı yüreğine binen adam,
Ve onun damarlarında koşan doru tayın serencamı,
At durdu, hareli aşk kırıldı, kanlı savaş da…

1/:
Karanlıktır… Işıkları yaktıran
Hele loy loy! Yaktıran oy! ...
***
Gözlerimden yağmur yağar göklere
Çoban yıldızına silerim yanağımın terini