Ahmet Yozgat Şiirleri - Şair Ahmet Yozgat

Ağaçlar yaşlanmazmış der bir yaşlı çınar,
Yaprağını dökermiş eskiyen aşklar Sultanahmette…
Kar denizinde Rusça külhani efelenmeleri: Yani heyemola!
Lenin Meydanı’nda karanfilli gençler kolkola,
Şişenin ağzını tutarmış küflü vilayetlerin isli mantarları,
Yağız atlar Romanof avında kana durmuş bolattan kantarmaları,

1/:
Yani dağlar ey! ...
En gecikmiş çağlalarını bulmak gerekir mi bilmem?
Ama inadına aç kurt ve inadına zordur iklimin,
Ya da orta yaş ilkbaharlarının,
Doruklara tırmanmadaki arkasız zorlanması...

Düşleriyle Sevişen Adam’a Dair

“... Bu şiir esrarlı son zamanın sırrını açıklar. Bu şiiri okurken size yakın olan yıldızlardan başka hiç bir varlığın sizi görmesine müsaade etmeyin. Ufuklarına seyyareli dokumalar gerilmiş bir adaya kapanın...”
Ölüler kitabı bitiş bab’ı

… diriliş zorluğu çeken ölülerin ruhuna el fatiha...

1/:
Bilesin ki,
Ama nereden bileceksin ki?
Ama bilmelisin ki kız Arzuman,
Al doru küheylanlar sana yanıktır her koşuda,
Ağzı köpüklü yorgun taylar da senin şiirinle yekinir,

1/:
O ırmaklardır yüreğimi aşındıran törpüler,
Nehirler,
Dereler,
Sevdamın yarısını alıp,
Koca koca denizlere döktüler...

Hele bir yol,
Sor kendine be Hasan?
Nerededir sabahın oğlu güneş?
Mecusi için ateş,
Haşhaşiyun için fedai kardeş…
Nerede Yozgatlızade Ahmet?

1/:
.....
Ve başladı şiir...
Ormanlar gibi uğul uğul,
Irmaklar gibi gümbürdeyerek.
Nasıl sıkılırsa yumruk,

lan payidar,
kısmi nisancılsın sen,
Göğüş gözlü göbeleklerin karlı yamaçlarında,
Çelik uçlu şiir sivrilten,
Ve dirilten bir halep kuburistanında,
Karanlıklarda tek ve ölümsü ve antik kibarlığını

Yetmezsin Ölüm

1/:
Ölüm...
Ay ölüm,
Zifafı bir tek yaşanan,

1/:
Yağmurlar...
Yağmayın delidolu yaram üstüne...
***
Öyküleri dağlara zincirlenmiş devdir dereler.
Bilenmiş göz pınarları ise çayır kuşlarının tüyünü biçmedeler.