Ahmet Yozgat Şiirleri - Şair Ahmet Yozgat

Düşleriyle Sevişen Adam’a Dair

“... Bu şiir esrarlı son zamanın sırrını açıklar. Bu şiiri okurken size yakın olan yıldızlardan başka hiç bir varlığın sizi görmesine müsaade etmeyin. Ufuklarına seyyareli dokumalar gerilmiş bir adaya kapanın...”
Ölüler kitabı bitiş bab’ı

… diriliş zorluğu çeken ölülerin ruhuna el fatiha...

1/:
Bilesin ki,
Ama nereden bileceksin ki?
Ama bilmelisin ki kız Arzuman,
Al doru küheylanlar sana yanıktır her koşuda,
Ağzı köpüklü yorgun taylar da senin şiirinle yekinir,

1/:
O ırmaklardır yüreğimi aşındıran törpüler,
Nehirler,
Dereler,
Sevdamın yarısını alıp,
Koca koca denizlere döktüler...

Hele bir yol,
Sor kendine be Hasan?
Nerededir sabahın oğlu güneş?
Mecusi için ateş,
Haşhaşiyun için fedai kardeş…
Nerede Yozgatlızade Ahmet?

1/:
.....
Ve başladı şiir...
Ormanlar gibi uğul uğul,
Irmaklar gibi gümbürdeyerek.
Nasıl sıkılırsa yumruk,

lan payidar,
kısmi nisancılsın sen,
Göğüş gözlü göbeleklerin karlı yamaçlarında,
Çelik uçlu şiir sivrilten,
Ve dirilten bir halep kuburistanında,
Karanlıklarda tek ve ölümsü ve antik kibarlığını

Yetmezsin Ölüm

1/:
Ölüm...
Ay ölüm,
Zifafı bir tek yaşanan,

1/:
Yağmurlar...
Yağmayın delidolu yaram üstüne...
***
Öyküleri dağlara zincirlenmiş devdir dereler.
Bilenmiş göz pınarları ise çayır kuşlarının tüyünü biçmedeler.

Uzandım,
Ya da eyvah abem, uzandığımı sandım…
Yavaşça yakaladım karanlığı ki en ince yerindeydik.
Bir masalcının kilim desenli karanlık heybesindeydik,
Uykusuz gecelerde ben hep Bob Marlen olurdum,
Ellerim ceplerimden çoğu kez çıkmazdı kahrolurdum,

1/:
Yağmur adalet üzre yağıyordu
Islanıyorduk ahmakçasına yedimiz...
***
Yedi yol sıçrıyordu yedimizin önünde
Ve şerareler öpüyordu dizkapaklarını yedimizin