Ahmet Coşkun Şiirleri - Şair Ahmet Coşkun

Ezdi geçti

Siyah saçı gamze yalar
Bastıkça aşınır yollar
Hele bakın şu güzele
Ezdi geçti beni yolda

Fani dünya

fani dünya fani bilemedim oy
düştüm ateşine gülemedim oy
gülenler ağlasın gülüşüne oy

Felek aman vermez

Şu dağların eteğinde bağlar
Pınarından akar serin sular
Yar içinde gezinip gül koklar
Çürüdü ömrüm çürürdü eyvah

Fendi fetbaz

Sıdkım sıyrıldı şu yüreği dardan
Ne vefa beklenir hayırsız vardan
Işığa pervane eder her turdan
Bülbülü tutsak eder masumane

Fenomen yağmuru

Abi kurban nerde para
Kele diyon saçın tara

Fermanım dağlar

Ayaz güneşi çatlattı donuyor
Buz kesilmiş beden ateş yanıyor
Bir değil bin yaram birden kanıyor
Cellattın kemendi boynumda vay vay

Feryadıma ses mı var

ehil ol deli gönül ehil ol
söz verme her güzele mehil ol
el kolay sen kendine kefil ol
akıl ermez sırlarım var benim

Feryat

kavlimi karatıp yarem kanatan
gül elimde kanar bağlarım viran
yok sözün üstüne sözüm yaratan
geldi geçti burdan firavun tiran

Filistin II

çocukların ninnisi gök gürültüsü
oyuncakları kurşun
kadınlar kurşun asker
yol uzun güzergah aynı gök kızıl

Fitnat

işve nazdan noksan hilkat
kör hatçenin kızı fitnat
haset fesat hele sök at
gül bal olsan parmak banmam