Ahmet Çelik Şiirleri - Şair Ahmet Çelik

Yol gösteren arifler dedi nefis mezbele
Gördüğü kalbe dolan karıştırdıkça kokar
İnsan karnı doymaz ki sahip çık sende bele
Kurtulmaz asla çalan öndekine bön bakar.

Çamurdan yuvarlanan toprak misketim vardı

Yaratıcı Haliktan zerre muhabbet sızdı
Varlıklar toplanarak emre muti oldular
Tamamlanan bedenle ikiyüz yıl başsızdı
Alem-i ervah aşkla o sevdayla doldular.

Hep seninle şenlendi koca ruhlar âlemi

İblis tenden uzak dur dağlar kadar günahım
Ben doğru aradıkça sen aklımı çelersin
Uykulardan münezzeh benim güzel Allah’ım
Evren denen beşikte dünyayı mı belersin?

Uygun adım yürürken bırakmıyor hevesim

Kimine hep ervahça yitik arar durursun
Kimine Âdem olur o cenneti bulursun
Kimine bir yasakça meyve yer kovulursun
Kimine Hava olur dünyada durulursun.

Güzellik seyrettirip büyük sır saklarmışsın
Kanser ilacı sende dediler aslı var mı?
Kokunu çekenlerin ruhunu aklarmışsın
Huzur çokmuş tepende dediler aslı var mı?

Bahar sevinci gibi tüm sokakların süsü

Gün ufukta kaybolunca başlar sevincim
Belirir yıldızlar uykuya dalar deniz
Bir sen varsın bir de ben yapayalnız
Dağlar karanlıkla buluşunca sana dönerim.

Zaman bizim olur mehtap görününce

Ayrılık garip masal muratlar çakışır mı?
Bülbül küskün ağlarken gülle ötesim gelir
Her boyutta ararken saklanmak yakışır mı?
Ayakla sürünerek elle gelesim gelir.

Şu gençlik heveslerim biterken pare pare
Her kapı çalışında gözler seni arıyor
Bir noktada duruyor garip miskin biçare
Her hayat yarışımda gözler seni arıyor.

Çöl misali yandıran dağılsın susuz arkın

Büyük acı yaşattın sen iki bin on altı
Bombalar patladı dur diyemedik ecele
İçte dışta düşmanlar yedi onulmaz haltı
Örsen de yıkılmaz sur bitirdik bak gücele.

Bellekleri alınmış canlı bomba çocuklar

Davranış edebiyle her yürekte bir çınar
Sevildikçe sararan aşk gerçeği Gülmira
İçtikçe doyulmayan gülüşü billur pınar
Ömür boyu aranan nur çiçeği Gülmira.

Sanki kızgın güneşte taş üstünde su kızı