Ahmet Çelik Şiirleri - Şair Ahmet Çelik

Kimi çölde sıcağa kimi suya atarken
Bir tosbağa misali bağdan bağa gezerim
Bahtım denen şu camız bataklığa yatarken
Boynu bükük halimle ben canımdan bezerim.

Sağa sola bakmadan hep rastgele koşarım

Dünyaya teşrif ettik Adem ile havadan
Tanımadan bedeni niçin caydık davadan?
Güzel çirkin ayırdık çıkamadık aradan
Arif haklı söylemiş gönlü pak et sivadan.

Hayat boyu bağlandık emzirip süt verene

Gelecek inşasında mimar mühendis işçi
Irk ayrımı yapmadan biz verdik mi el ele
Tüm ülke yollarında makinist ve ateşçi
Hüzünle sefalete deriz ki güle güle.

Yurdun bekası için kadın çocuk demeden

Ne edepsizlikler yapar nefsim cahil mi cahil
Olur olmaz her şeyi hep kafaya takıyor
Sabah akşam beynimde kirlilik ömre dahil
Hangi yöne dönersem canım çokça yakıyor.

Doğru yanlış ne varsa fikrime karışırken

Bülbül gibi ötersin uslanmaz şip şip dudak
Kâinat vecd içinde sus da âlemi dinle
Dünya bıtrak tarlası kanatır batan budak
O canını yakmadan kendi sevdanla inle.

Şöyle tarif edeyim et kemik bir de cansın

Bu can aşka düşeli ekseninde dönerim
Kalbimi hasret yakar nerdesin ey sevgili?
Rüzgârda yağmur yemiş mum misali sönerim
Kalbimi hasret yakar nerdesin ey sevgili?

Doğduğum andan beri bir kovukta yaşarım

Giden gelen kuyrukta arkası kesilmiyor
Yarınlara talimmiş kalpteki gereksizler
Kurtulmak hayli zormuş bir türlü eksilmiyor
Yazda kırık dalımmış kalpteki gereksizler.

Bazen öyle kapıldım canla sevdiğim oldu

Korkarak çok ağladım ben annemden doğunca
Huzur güven başladı o karnımı oğunca
Yere bastı ayağım karanlığı boğunca
Ömür nedir ki sence bir yudum süt içimi.

Yeter ki biraz eğil vururlar sırta taşı

Aklıma düştüğünde uykularım kaçıyor
Zifiri karanlıklar siyah perde açıyor
Başımın üzerine sanki kâbus saçıyor
Göle yoğurt çaldıkça tutmuyor mayalarım.

Gündüze vardığımda bir sarhoşluk başlıyor

Ademi tanıtan yüz Hakkın bir hediyesi
Verilen bu simaya döndür Rabbim diyorum
Hesap günü gelince istenir tediyesi
Verilen bu simaya döndür Rabbim diyorum.

Kusur aramayınca onlara göre kördüm