Ahmet Çelik Şiirleri - Şair Ahmet Çelik

Damarlarımda gezen gönlümde bir böceksin
Ellemeye kıyamam dokunsam öleceksin
Canımla sevdiğimi nereden bileceksin
Geriye hiç bakmadan gel desem geleceksin
Zemheride açılmış ince zarif çiçeksin

Yağmursuz karsız halle serinleten şu yazı
Mevsimlerin güzüyle eylül gelmiş dediler
Evsiz yurtsuz mahlûkat tespih eder niyazı
Yaprağın filiziyle eylül gelmiş dediler.

Sabah öten kuşların kulağımda sedası

BENDEKİ ŞAİR

Yürek kiri zift gibi su sabunla aklanmaz
Sözüm Vatan olunca kinayeden hazlanmaz
Şair çuvala benzer içinde ok saklanmaz
Sever Anadolu’yu selâm durur Hilâle.

ARARKEN

Kafamdaki kusursuz sevgili
Ellerimi şakaklarıma dayayıp
Muhteşem akıl tayıma binerek
Kendimce seni aramaya çıksam

Cümle melek toplanmış aleme rahmet saçar
Adalet korkusundan nefsin uykusu kaçar
Bilmez muhabbet dar’ı sonuna kadar açar
Görev deyip vurandan yandı içim Ya Ömer. (Ra)

Sana şahadet sunan sanki dünyadan bezik

Elden ele gezmiştir tarihsel akışıyla
İnip çıkan değerle aldatmış nakışıyla
Bazen put bazen sebep değişen bakışıyla
Garibanda misafir zenginin cebi para.

Biraz doymaya fakir ömrünce hep çalışır

Bereketin eliyle hep dağlardan eserler
Oymağının asına ruhlar açar Yörükler
Kalp küpü sevgi dolu hemencecik küserler
Yüreklerin pasına basar geçer Yörükler.

Bugünün işlerini bırakmazlar haftaya

Basit veda yerine közü gönlüne alan
Vızıldayan ateşin içine canla dalan
Vatan kurtulsun diye sevdası yarım kalan
Aşık hıçkırığında acılarım var benim.

Zannettik değiştirir ilim irfan fes ile

Bir kısım tanıdığım dostuna canın verir
Eğer dikkat edersen oldukça rahat serir
Bazı farklı insanlar yemeğin tuzu gibi
Sertliğine aldanma suya düşünce erir.

Egosuyla gezenler yumrukla dişin kırar

Tembel ıslatan gibi tüm sermayesi hile
Sırıl sıklam yaş eder bırakır büyük çile
Biraz gözün yumarsan düşürür dilden dile
Kurnaz olan tilkiden bin kez özür dilerim.

Mesafeler önemsiz burnu koku alırken