Adnan Durmaz Şiirleri - Şair Adnan Durmaz

ben senden gidiyorum
kirpiklerinin ucunda biriken nemden
batan günün son ışıkları uzaklaşır
dağların yamaçlarında karalanır gölgeler
ve ıssız akşama karışır öyle
her gece başka bir düş bulur kendine

“tapınağı taşıyan iki sütun gibi”
halil cibran

SEN DİYORSUN Kİ BANA:

kamu bimarına canan-devayı derd ider ihsan...
Fuzuli

kara taşa düş düşüren tanrısal iyon arpları
cümle aşkları tüm bilir şafağın gül parmakları

Serin bir yel solur bulutların saçlarından
Bir ana elidir bozkırda bahar
Bir kaç yeşil dolaşır sarı kıraçta

Dünyanın tüm yolları belki de onu arardı…


dağlardan aşan bir yolum
heyelanlar iner zalım
ne yana dönsem uçurum

Bir toz zerresiyim akılalmaz sonsuzda
Dizeler arayışımın gizleri
Çaresiz çırpınışım sözcükler...

Ama kavuşmadan söz edebilmek için önce ayrılık denen şeyi bütün çeşitleriyle çok iyi bileceksin, tıpkı bütün kavun çeşitlerini, yıldızların bütün hareketlerini, bütün yazı türlerini bilir gibi... '

Mevlana Celaleddin Rumi

içine içine tüter bacalar
ölümcül sessizliği bekleyen kuru dallar
dağlarda hep o aynı
sonsuzda yitmek duygusu
kaburgaları sayılan
avurdu avurduna geçmiş sokaklar

gecedir
tekinsiz ışıklar düşer sulara
bir sonbahar ağacına benzer eşkalin
gülüşünün kıyısında hep o kırık bir karanfil
bir yanık uzun hava çalmasın ötelerden
kaçaklığın tutar yokuşlara vurursun

mavi yazdım adını
sulara özendim de
ak kolundan görünen
damara özendim de

yalçın yamaçlarında