Kendi güzelliğini her gün bir gölün sularında seyretmeye giden güzel bir kızmış nergis, kendi görüntüsüne öyle bir vurgunmuş ki işte bir gün bu yüzden göle düşüp, boğulmuş.
Gölün kenarında bir çiçek açmış bu çiçeğe de "Nergis" demiş sevenleri.
Orman perileri gölün her gün ağladığını görmüşler üzüntüden. Ona sormuşlar:
Nergis’in genç ve güzelliğini yakından ancak sen görebiliyordun göl kardeş. Sen buna mı ağlıyorsun?
Göl- Ya demiş. O kadar genç ve güzelmiy di? Nergis? Periler şaşırmışlar!
Demişleri hep sana gelirdi, saçlarını tarar, sana uzun uzun bakardı nergis, sen onun güzelliğini görmedin mi?
Yüreğine dokunmak var ya bir çocuğun
Gözlerinde pırıltısını görmek
geleceğin
Var ya işte en büyük sevinçleri
İçimde bir uhde bir sıkıntı var
Otursam olmuyor,yatsam olmuyor
Yıkıldı hep evler, yıkıldı dağlar
Bana o kurşunu sıktığın gün
Tek atımlık,
O gün öldüm ben.
O gün kaybettim sevdiklerimi
O gün öldürdün sen beni.
Geçip giden zamanın ardından
Baka kaldı genç kız.Ümitler,hayaller rüylar hepsi birer birer kayboldular.Ne pembe panjurlu ev,ne beyaz atlı prens,ne de kendini anlayabileceği bir eşi vardı.Hani kızlı,erkekli
Çocukları olacaktı.Hani bir sevdiği vardı ya kızın,hani kavuşup,hiç ayrılmayacaktı.
Hacettepe üniversitesini yeni bitirmiş, öğretmenlik sınavını kazmıştım. Heyecanla tayinimin nereye çıkacağını bekliyordum. Sonunda üç sınıflı bir köy ortaokuluna atandığımı öğrendim.
Bir yatak, bir yorgan ve bir valizle köye gelişimi hiç unutamam. Muhtar beni köy kahvesine getirdi. Herkes okey oynamakla meşguldü. Bir köşede iri yarı bir adam sandalyesine ters oturmuş, ayakkabılarının topuklarına basmış, sigarasını tüttürüyordu.
Muhtara dönüp, kim bu adam dercesine bir bakış fırlattı. Muhtar, anlamış olacak ki, yeni hoca bu müdürüm dedi. Biraz aşağılayıcı bir ifade ile göbeğini zor dönerek bana dönerek, lütfedip ”hoş geldin hoca" dedi ve eski durumuna tekrar dönmekte gecikmedi.
Sonra hadi okulunu göstereyim sana diyerek ağır adımlarla ve yere uzun bir tükürük fırlatarak yürümeye başladı. İlkokulun hemen bitişiğine ve mezarlığın hemen karşısına yapılmış küçük bir okuldu burası. Birazdan öğrenciler gelmeye başladı. Topu topuna on üç öğrenci vardı. Okul müdiresi hiç konuşmadan kafasıyla beni odasına çağırdı. Ders programımı verirken, sen çok gençsin dikkat et buralarda diye tembih etmekten de geri kalmadı.
İlk girdiğim sınıf, yedi A sınıfıydı. Sanki başka yedinci sınıflar varmış gibi komik bir şeydi bu durum. Beş öğrenci aralıklı bir şekilde oturmuşlardı sınıfta. Okulda toplam on beş öğrenci olduğunu öğrendiğimde çok şaşırmıştım. Hayal kırıklığı idi bu benim için. Hayallerim, rahat bir hayat beklentim, gerçeklerle birlikte yok olup gitmişti.
Liselerimizde en göze çarpan hususlardan biri, öğrencilerimizin ortaokullarda sistem gereği başarılı olsalar da olmasalar da sınıflarını geçebilmeleridir. Ayrıca ortaokullarda devamsızlıktan sınıfta kalma uygulamasının bulunmaması da önemli bir etkendir. Bu nedenle liseye gelen öğrencilerin büyük bir bölümü, beklenen hazır bulunuşluk düzeyinin altında olmaktadır.
İnsan doğası gereği, yeterli denetim ve takip olmadığında verilen görev ve ödevler çoğu zaman ihmal edilmektedir. Bu nedenle eğitimde disiplin ve kurallar vazgeçilmezdir. Liseye başlayan öğrenciler, devamsızlık ve ders başarısına bağlı sınıf geçme kurallarıyla karşılaştıklarında bu sisteme uyum sağlamakta zorlanmakta; gerekli toparlanmayı yapamadıkları için sınıfta kalarak zaman kaybı yaşamaktadırlar.
Bir gün Engin Taş evden içeri girmişti.Eşi,her zaman ki gibi geç geldiği için
Engin taşa yağdı,gürledi.İki çocuğu vardı Enginin,önce bir yutkundu.Sonra gözlerini
Kısarak başını uzattı."---Avrat,seni artık boşadım.Boş ol,boş ol,boş ol"dedi
Enginin eşi,bir an şaka sandı.Ama Engin aldı valizini eline çekip gitti.Çünkü inattı.
Parası yok,pulu yoktu kadının.Üstelik çalışmıyorduda.Ne yapsındı,aldı çocukları
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!