Fıldır fıldır gözleri, insanların. Kime nasıl yaklaşılacak bilemiyorsun. Görünenler ile yaşanılanlar arasında o kadar fark var ki… Herkesin yazdığı bir senaryo var ve herkes kendi yazdığı senaryosunda başrol oynuyor.
Kimisi büyük oynarken, aşağıda kendi geleceğine dair pay kapmak için samimiyetsiz tavırlarla yapılanları onaylayanlar, alkışlayanlar, başrol oyuncusunu gaza getirmede umulmadık başarılar elde ediyorlar.
Herkesin, kimin ne yaptığını bildiği halde, bilmezlikten gelmesi ne kötü. Yalanlar üzerine kurulan binlerce plan ve aslında mutluluğa ulaşmak için ulaşılan en derin mutsuzluk.
Sus ve bir şey deme
Seni ben davranışından,
Duygusallığını gözlerinden tanırım
Demeye utanırım.
Hani bilmezsin sen,
Sıcak bir yaz gününden, serinletici bir yaz akşamına geçerken bir süre sonra Kozan’ın üzerine düşen o ışıltılı geceyi görürsünüz. O kadar geniş alana yayılmış ışık huzmelerini görünce içinizde bir şeyler kıpırdar, kozan ve Kozanlı adına bir heyecan kaplar yüreğinizi, geleceğe daha umutla bakarsınız.
Kozan kalesi ve manastırından yansıyan yaşam belirtileri, Kozanlının sosyal bir ortamda gecenin serinliğini içine çektiğinin belirtisidir. Yaverin konağının yanan ışıkları Kozanlının sosyalleşmeye olan açlığının gece boyu yansıyan yüzünü gösterir. Feke yoluna doğru gözünüzü kaydırdığınızda çift şeritli bir yoldan gelip giden araçların konvoy görüntüsü geceye ayrı bir renk katar. Düşünürsünüz! Karınca misali nereye gider, gelir bu insanlar?
Göç yolu üzerine kuş bakışı bir göz gezdirdiğinizde, insanların hareket halindeki durumlarını görür, yüzlerindeki rahatlama halini sezer gibi olursunuz. Atatürk parkına doğru yol aldığınızda, geçmişin derin izlerine bakarak, kozandaki bu farklı değişimi hemen sezebilirsiniz.
Saimbeyli caddesine gözünüz takılır bir an, elektrik tellerini ararsınız ama nafile. Hayal bile edemediğimiz elektrik tellerinin yeraltından geçirilmesi gururuna ortak olursunuz.
Aslında, kozandaki bu değişimler, insan beynindeki ve davranışlarındaki büyük değişmenin farkına varıldığının göstergesidir. Şimdi, Kozanlı büyük düşünüyor. İl olmak istiyor. Geçmişini sorgulayarak, elinden alınan sancaklığın iadesini ister gibi her türlü mekânda ses getirmeye çalışıyor. İl olmak, bütün şartlara sahip olan Kozanlının en doğal hakkı olduğunu düşünürken, tertemiz bir kozanda yaşamanın o tatlı hazzına ulaşıyorsunuz. Kozanın bu yaz gecesinin sessizliğinde, kozan yaylalarından gelen o huşu verici serinliğinin yüzünüze vuran şavkıyla düşünce denizinden uyanıyorsunuz.
Kozanda ardı ardına meydana gelen depremler birden içinizi acıtıyor. Var olan değişimin birden yok olacağı gerçeği, boynunuzu büküyor. Ama Kozanlının sağlam inançlar temeline oturmuş düşünce yapısı, mukadderat olgusunun kabulünü kolaylaştırıyor. Ama tedbiri elden bırakmadan yaşamak, ancak alın yazısı olabilir. Sallanan kozan yerleşim mekânı dahi, yaşama isteğini durdurmaya yetmez.
Senin gözlerinde yazılan destanlardan beslendi yüreğim.
Ben kimim sorusunun cevabını buldum gülümsemelerinde
Dilinin anlatamadığı çok şeylerin farkına vardırdı kaş çatışın
Kaç aşığın yüreğini oynattı sağa sola yürürken sallanışın,aşkım.
Yemyeşil ağaçlar,kırlar o biçim
Mis kokar sümbüller,güller o biçim
Yağmur değil sanki gözümde sicim
Nisan yağmurunun tadı bir başka
Unutulmuş yüzlerden birisiyim asılı kalmış us'unda
Dalıp gidersen bir gün olur ya, hatıralarına...
Sararmış resimlerim gibi donmuştur duygularım
Cirit atıyor beynimde bitmeyen anılarım.
Gönül çağlayarak akar
Bilemedim hiç dışını
İçi beni yakar.
Yan deli gönül yan
Pişmek için yanmak gerek
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!