Her şey asude bir bekleyişin sonunda gerçekleşti,
İki tetik gibi düştü göz kapaklarım önce.
Açıldı bilincimde kapattığım kapılar
Dayanılmaz yalnızlığımı hissettim direncimle.
Kendimi her gün değişik maceralar içinde bulurum. O kadar içten can dostlarım var ki… Her gün beni başka diyarlara götürürler. Bir gün Orta Asya Bozkırlarında Atalarımın at oynattığı meydanlarda kendimi bulur, bir gün Anadolu’nun fethinde Alparslan’la beraber olurum.
Hüzünlenirim, bir romanın kahramanıyla, bir romanda gençlik ateşleri düşer içime âşık olurum. O kadar candan dostlarım var ki, beni hiç terk etmezler gece gündüz yanı başımda beni beklerler.
Meraklarım mı var, kulağıma fısıldarlar bildiklerini, gözlerime bakarlar, sevgiyle. Bilmediğim ne varsa bir bir bana söylerler. Sırlarımı paylaşırlar gün boyu. Kimseye satmazlar beni, en yakın sırdaşlarımdır onlar.
Bütün tecrübeleri ellerine tespih yapmışlar, bütün yanlışlara çizik atmışlardır. Kimseyi üzmezler. Yorgun bir iş sonrası güler yüzle karşılarlar beni. Masa üstlerinde, kitaplıklarda ya da yatak odasının başköşesinde.
Benim en yakın can dostlarım var. Adını herkes bilir, ama içindeki güzelliği paylaşanlar ellerinden bırakmazlar. İnsanlık kurmuştur ismini. Ağaçgillerin torunu olduğunu söylerler. Emek sahibidir, düşünce ve fikir, sayfalarında oynaşan iki sevgili. Kitap koymuşlardır adını… Can dostlarım, sırdaşlarım, yolumu aydınlatan karanlıkta baş tacımdır.
Ölüm yoktur can dostuma. Yüzyılların ötesine gider gelir. Elimden tutmuştur, bir bir gösterir bana güzellikleri. Herkes tanır onları, Kitap koymuşlardır adını, anlatırda anlatır.
Dışarıdan bakıldığında maddi bir unsur olarak herkeste aynı olan dil, kişilerin kullanış şekillerine göre çok farklılıklar ve farklı tepkiler oluşturur. Dil bir iletişim aracı yani bir vasıtadır. Önemli olan bu işlevi ne denli yerine getirdiğidir. Atalarımız’’Tatlı dil yılanı deliğinden çıkarır’’derken dilin kullanım becerisini belirtmiştir.
Bazı insanlar aslında hiç kötü düşünmedikleri halde meramlarını yanlış ifadelerle anlatırlar ki buda yanlış anlaşılmalara ve kişiler arasında huzursuzluklara hatta şiddete varan olaylara neden olur. Bazen ise; dil hiç olmadık hususlarda iyi anlatım, tatlı bir anlatım sayesinde önemli başarılara imza atar. Yine atalarımız’’söz ola eğdire başı, söz ola kestire başı’’derken yerinde ve usulüne göre anlatımın önemine değinmişlerdir. Dilimizin döndüğünce ama tatlı bir dille hissettiklerimizi ifade edebilirsek, kimsenin onuruna dokunmadan sözlerimizi sarf edebilirsek iyi bir iletişimin kapısını açmış oluruz.
İyi iletişim, dostlukları ve ardından yeni başarıları peşinden getirir. Kötü söz ya da art niyetli söz mutlaka karşı taraftan olumsuz mesajı alır. Belki o an, iletişim sağladığımız kişi bunu bize hissettirmez ama ilişkilerini, arkadaşlığını mutlaka gözden geçirir. Yani samimiyet denilen bağ ortadan kalkar.
Dil, o kadar güçlü bir iletişim aracıdır ki; toplumda var olma, kendini ifade edebilme, sosyal statü kazanma hep dilimiz sayesindedir. Bazen çirkin bir insan dahi, tatlı dili sayesinde çok sempatik ve çok değerli bir kişi, olabilir. Bazense çok yakışıklı ve güzel kişiler kendisine yaklaştıkça sönen mumlar misali kaybolur giderler. Bir milleti oluşturan en önemli unsurda dildir. Eğer bir milletin dilini zayıflarsa aslında ortak değer yargılarını ve değerlerini, Tarih birliğini, geçmişini, sevinç ve acıların paylaşımı da ortadan silinebilir. Yani millet mefhumu
Ortadan kalkabilir.
Hem kendini iyi anlatabilmek ve toplumda hak edilen yeri elde ederek başarılı olmak için, hem de milli varlığımızın devamı için hem dilimize sahip çıkmalı, hem dilimize sahip olmalıyız.
Git..gözlerden ırak ol,
Sarı saçlı ceylanım.
Elde değil çıldırmamak
Yoksa çıldıracağım.
Topla saçlarını,
Gökyüzlü kadın,
Bilge başın göğe ermiş
Paylaşım alanı yüreğin
Yok demeyi bilmeyen
Çok sevilensin…
Boyu boyum kadar,
Yalnızlığımın
Terkedilmiş bir insan
Görüntüsü veriyorum.
Hazır değil göç’e dudaklarım
Biliyorsunuz,
Güneş yansıması hayat,
Ayna'ya vuruşu şavkımızın.
İzinsiz gel-gitlerin,
Gölgelerin şehri dünya...
Son retinası gözlerimizin.
Herşeyin değeri yüklediğimiz anlam kadardır
Ötesi yok haykırmanın yada takla atmanın
Merhemi her yaranın uçup giden zamandır
Katre kadar faydası yok inan ki ağlamanın.
Nerdeyse yüreğini verecekti!
Hiç düşünmeden.
Kol kanat gerecekti...
Hiç üşenmeden
Bunlar gerçekti.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!