Adnan Deniz Şiirleri - Şair Adnan Deniz

Hayat bir krallık
Bende bir kral.
Sen beni ben seni
Seçtikten sonra.

Sevmişliğin var dediler,
Sevdalılığın.
Evet var dedim
Bütün dünyayı...
Israr ettilr,
Sevdiğin!

Sen olmasan,
Sevgi üzerine şiirler yazamazdım.
Kalbime girdin,
Geleceğimin ümit yolu oldun.

Hala ellerimde sıcaklığın. Hala ilk öpüşün dudaklarımda. Yüreğimin pır pır atışları hala seni düşününce hızlanıyor. Sana yazdığım şiirler bana gerçekleri söylüyor. Seni seviyorum ey sevgili.
Sabahlar olmazdı sen varken. Uykularımı senin hayallerin süslerdi. Dillerim bülbül gibi şakırdı seni gördüğümde. Sen yokken öksüz bir çocuk gibi boynu büküktüm. Senin varlığında bahar gelirdi gönlüme. Sevgi nehirlerinde yüzerdim senin hayallerinle. Seni seviyorum ey sevgili.
Uzak yollar hep bana yakın gelirdi. Sana koşardım günün her saatinde. Benim için kollarıma sığmayacak kadar büyüktün. Ben seni gönül hanemin en gizemli yerlerinde büyüttüm. Seni seviyorum ey sevgili.
Olmazların peşinde koşmasını öğrendim sayende. Yaşam gücüm sen oldun biliyorum. Zamanı hep beri çekmek istiyordum sana kavuşmak için. Gurbetleri sılaya taşıyordum. Yüreğim özgür bir kuşun kanatları gibi hep sana uçuyordu. Seni seviyorum ey sevgili.
Bütün düşüncelerini gözlerinden okurdum. Ayaklarım hiç yere basamazdı, uçar gibiydim sanki göklere. En mutlu insanı bendim bu zamanenin. Çünkü nedenim vardı. Seni seviyorum Ey sevgili.
Yerler bastırmazdım elimden gelse. Seni herkesten uzaklar götürmek isterdim. Seni, kendinle bile paylaşmak istemezdim. Duygularım sevgilerin nirvanasına çıkmıştı. Bu devamlı coşan bir çağlayandı. Seni seviyorum ey sevgili.

Adın adımdır delikanlım,
Var olman yaşantımdır yarınlarda.
Dörtnala gezdiği Koçyiğitlerin,
Yadigârıdır bu yerler geçmişimin.
Sen varsın şimdi umudu gençliğimin,
Sen varsın şimdi selvi boylum

Yeniden başlamalıyım hayata,
Bildiklerim bana kalmalı
Öğrendiklerimi veremem.
Bana kalmalı ama....
Herşeyiyle yaşamak.

Ekmek yiyip, suyumuzu içenler
Neden onlar kraldan çok kralcı!
Biz olmuşken bu vatanın sahibi
Yolcu güler,Neden ağlar ki hancı?

Hancı bilki gönüldeki güç sensin

Bu gece bu yağmur böyle yağarsa,
Sevgilim gözümde yaş kalmayacak.
Senin bu yaptığın eğer kahırsa
Yoldum hep saçları saç kalmayacak.

Hüzüne bağladım bütün işimi,

Göze çarpan ilk şey bir viraneyi andıran evin önünde yaşlı bir kadındı. Kadının arkasındaki ev’le kadının hayat hikâyesinin benzer olması en dikkat çekici unsurlardan birisiydi.
Yaşlı kadın gözünü amaçsızca ileriye dikmiş öylece duruyordu. Düşünüyor muydu, bilemiyorum. Ama duruşu o kadar çok şey anlatıyordu ki… Sanki arkasında yıkılmaya yüz tutmuş ve kader birliği ettiği ev’in anlatmaya çalıştığı durum, kendi hikâyesi gibiydi.
Her şeye razı bir halleri vardı. Yalnızlık, zaten terk edilmişliğin en acı sonucunu gösteriyordu. Zamanın en güzel evi yâda zamanın en güzel kızı kisvelerini alıp gitmişti yine zaman denilen acımasız sonsuzluk.
Bu evde şen kahkahaların yükseldiği, mutluluk şarkılarının söylendiği, boy boy çocukların büyüdüğü görülmüştü. Bu Yaşlı kadının beklide upuzun siyah saçları vardı. Belki de kahve gözlerine şiirler yazılmış, önünde diz çökülerek serenatlar yapılmıştı. Ama şimdi yapayalnızdı ve herkes onun ölümünü onaylamış gibiydi. Yaşlı kadın için umut olan çocukları değimliydi? Ama onlar yoktu! Onlar kendi kaderlerinin peşine düşerek yaşlı annelerinin durumuna gelmeyi beklemekteydiler. Biliyor musunuz, çocukları yaşlı anneleri gibi olacaklarından haberdar değillerdi. Evin ağaçları kırılmış aşağıya doğru sarkmaktaydı. Her tarafı delik deşik olmuş emanet bir virane gibi bir köşeye sinmiş yıkılmayı beklemekteydi. Ama kendi gibi bir yaşlı kadın emanetini vermek için gelecek bir haberciyi beklemekteydi. Her şey kabullenilmiş vaziyette her gün anlamsız bakışlarla ta uzaklara bakılıyor, hem ev hem de yaşlı kadın günden güne yıkılıyordu.
En zor olanı yoldan gelip geçenlerin yaşlı kadın ve evini hiç görmeden çekip gitmeleriydi. Sanki bu evin önünde hiç kimse yoktu ve ev hiç yapılmamıştı. Hâlbuki bütün emeğini vermiş
Eşiyle nice yokluklardan sonra bu evi yapmıştı. Çocuklarını bu evde nice ümitlerle büyütmüştü. Hâlbuki çocukları ne vaatler etmişlerdi annelerine. Ama artık hiç kimsenin haberi olmayacak, yok sayıldığı gibi “Bir garip öldü diyeler, soğuk su ile yuğalar”misali

Hep yılgı atları sarar etrafımı,
Hep küçülür küçülürde kaybolurum.
Ket vuramam duygularıma,
Hangi mevsim hangi Çiçek açar bilemem.