63- Amed! Zaroke Brindar e Bajare Kevnar

63-AMED! ZAROKÊ BIRÎNDAR Ê BAJARÊ KEVNAR

Sîya bircan dadiket ser me lo bra,
Tê bîra te ku te digot, "Amed evînek e"?
Çar birînên xenceran min xwar li reşaya minareya yekpê,
Ji pişt ve li min xistin, ez bêdeng mam, min xwîn rêt di kûrahiya şevê de.
Ez hatim pehînkirin li kolanên bêbinî, ser û pîyên min di nava xwîn û xêdan de,
Ax bi xwe jî şerm kir ji vê xortaniya min a ku dilop dilop li ser dirijiya.
Tam dema ku min ê dest jê berda, dema çavên min ji tarîtiyê re dihatin girtin,
Di nav xerabeyan de çavên min li keçikeke tirsok ket;
Di nihêrînên wê de tirs, di nihêrînên wê de gazinc, di nihêrînên wê de xemeke giran…
Ez şermok bûm lo bra, ez şerm kirim ku li ber wî me'sûmî wiha bêçare li erdê dirêj bibim.
Min dest avêt kevirên dîrokê, ez car bî serserî rabûm,
Serê min bilind, mîna wan hêviyên min ên ku qet kêm nabin!

Mîna volkanekî dikeliya xwîna min, di qefesa sîngê min de bi cih nedibû,
Hêrsa min a dîn li cîhekî direvî geriya, mîna ku daxwazên min ji mêjiyê min biteqin.
Min diranên xwe zexm kirin bra, min goştê xwe tevlî neynokên xwe kir û ez di wan pirsên sîratê re derbas bûm!
Ez aciz nebûm lo bra, min pênûs ji şûr tûjtir kir, ez ji nivîsandinê ranewestiyam.
Niha li her derê binerin, li her quncikekî birînekê, li her derê feryadekê dibînin,
Ava Dîcleyê jî êdî reş diherike, lorîk ji dûmana her xênî ya ku dikişe dertê…
Dayika min ku jina êşan e, hevîr bi hêsirên çavên xwe strandiye,
Êşa ewladê xwe, hesreta xwe di wî tenûra bi agirê kof de pijandiye.
Lê bi dawî nebû bra, vî dilî serî netewand,
Stranên xwe haini yên herî xweş, dengê xwe yê herî gur hîna min negotine!
Ev daxwaza min di qirika min de namîne;
Ez ê li çiyayên asê yên Dersimê bibêjim lo xalo, li ser avên dîn ên Munzurê, li Dersimê…

Me dertên xwe li titûna qaçax pêçane, em êşê nefes bi nefes dikişînin cîgerên xwe,
Gava em dûmanê berdidin ezmên, em bihayê temenê xwe hûrik hûrik didin.
Çi dibe ku bedena min di nav çar dîwaran de asê kiribin?
Kirêya vî temenê fanî di tariya zindanan de pêşîn hatiye dayîn.
Em ji pencereyên kor li cîhanê dinêrin, kes nizane, kes nabîne,
Lê li hember her tiştî, roj herî pêşîn ji bo me hildêt, herî pêşîn ji pişt Bircan silavê dide me.
Mîna kevirê sebrê, tîna tezbîhan di serê tiliyan de,
Li korîdorên teng de volta avêtin, namûsa xortaniyê ye, evîna wê ye bra!
Ma ew kelepçeya sar a ku li zendê dixin, an ew zilm û zora reş a di hucreyan de,
Dikare dengê helbestvanekî ku dilê wî ji bo gelê wî lê dide, bibeçirîne?

Biner, li jor temaşe bike, ji cîhê herî tarî yê şevê wê ew stêrk hildên,
Ew mizgîniya gihîştinê, ya azadiyê, ya wî bihara ku li bendê ne ye.
Zivistan her çend dijwar derbas bibe jî, dawiya wê li vê erdnîgariyê bihar e.
Bila hezar can fedaî hêviyê bin, daku şitilek tenê jî neçilmise;
Ji bo rojên xweş ên bên, ji bo wê azadiya bêdawî,
Bila hemû can feda bin be Bra, bila hemû can feda bin…

15.08.1992