Adem Ayazsın Şiirleri - Şair Adem Ayazsın

Siz durun dostlar, ben kendimi yaralarım
Zaten en vefalı varlığım değil mi yaralarım

Ondaki güzellik kimseye benzemezdi
Huri onu görse, ben güzelim demezdi

Bir gülüşü var ki, güller onu tanırdı

Aşk esrarlı bir sırdır, sanma bana yasaklısın
Belki de kaderimin en güzel yerinde saklısın

Yaşamaktan yoruldum, herşeyim yarım
Ben artık ölümden sonraki hayata varım

Ya bir umut ver, sensiz ızdırapta olan ruhum dayansın
Ya bitir umutlarımı, ben yanayım ve ruhum da yansın

Hayat kısa, ben faniyim, yolum uzun
Ölüm kapısıdır gerçek yolumuzun
Zannetme ölüm bir yok oluştur
Ölüm ki kapısını açar sonsuzun

Ey karagözlü yar, yüreğin de mi karadır
Bu kaçıncı açtığın, kapanmayan yaradır
Zulüm nedir, zalim kimdir bilmezdim
Bilseydim kara gözlerinde ölmezdim
Sevmek, zannetme öyle iki hecedir
Seni sevmek gün ışığında gecedir

Sensiz geçmez oldu ne dakika ne gün ne hafta
Hüzün, keder, hasret bugün yine aynı safta
O kadar çaresizim ki çare bile insafta

Kulaklık takılı
Gözlerim kapalı
Sorular kafamda
Kafamsa camda
Yüreğim inliyor
Derdimi dinliyor

Ne kadar kırgın olsa da yürekler
Yine insan, yüreğindekini bekler