Adem Ayazsın Şiirleri - Şair Adem Ayazsın

Git derken beni yıkan katran karası sözlerin
Gitme diyerek reddediyor sözlerini gözlerin

Ne adalet var ne merhamet, hepsi yalanlık
Zulüm nara atıp dururken, susmuş insanlık

Burası dünya; ne yaşarsan hep tadımlık
Çilesi yollar boyu, mutluluğu bir adımlık

Tanımamam gereken insanları tanıyorum
Tanıdıkça da insanlığımdan utanıyorum

Bazen yeşildeyim, bazen aldayım
Bazen ağaçtayım, bazen daldayım
Bazen kovandayım, bazen baldayım
Rabbimin Kerim bir tecellisiyim

Bazen hayaldeyim, bazen düşteyim

Dünya hayatı dediğin bir yaprağın dalından yere düşmesi kadardır. Biraz fazla savrulmuş olmaktan dolayı tasalanma. Nasıl olsa düşeceksin.

Zaten dalda merhamet olsaydı seni bırakmazdı. Merhamet sana kucak açan yerdedir. Çünkü oradan tekrar dirileceksin.

Ulül emre itaat değil, Rabb'e ancak itaat düşer
O'na itaat etmezsek; yere sancak, ite at düşer

Herşeyin yok olsa umut en büyük varındır
Unutma umudun en sevdiği gün yarındır

Belki inkar ettiğim bir umudum var da
Sönecek bir mum ışığı gibi, rüzgarda

Seversin, sevdiğine en tatlı düş olursun
Birgün gelir aynı gönülde ölmüş olursun
Sen, ölü gibi yaşıyorken şimdilerde
Sensiz olamam diyenler kiminle nerde?