Adalet Doğruluk Şiiri - Muhsin Yener

“Şimdi bilgili bilgisiz kişiler çıkıp bana adaletten bahsedebilir mi, gerçekten?
İnsan bazen hayret ediyor; kendi çıkarı söz konusu olduğunda susan, haksızlığa göz yuman, hatta zaman zaman ona ortak olan birinin, sıra kendi canı yanınca en ön safa geçip adalet nutukları atmasını izlemek ibretlik bir tablo. Çünkü çoğu insan için adalet, evrensel bir ilke olmaktan çok, kişisel bir ihtiyaç haline gelmiş durumda. Dokunmadığı sürece sessiz kalan, başkasına yapıldığında görmezden gelen, ama kendisine yöneldiğinde dünyayı ayağa kaldıran bir anlayıştan söz ediyoruz.
Oysa adalet dediğimiz şey, sadece zor zamanlarda hatırlanacak bir kavram değildir. Adalet; güçlü olduğunda da zayıf olduğunda da, kazandığında da kaybettiğinde de aynı ölçüyü koruyabilmektir. Kendi lehineyken alkışlayıp, aleyhineyken isyan ettiğin bir düzenin adı adalet değil, çıkar dengesi olur. Bu yüzden insanın önce dönüp kendi nefsine bakması gerekir. Gerçek sorgulama dışarıda değil, içeride başlar.
Ben adil miyim?
Hakkı gözetirken gerçekten tarafsız kalabiliyor muyum?
Bana yapılmasını istemediğim bir şeyi başkasına yapmaktan kaçınıyor muyum?
İşte asıl mesele burada düğümleniyor. Çünkü insan kendi içinde adaleti kurmadan, dünyada adalet araması çoğu zaman sadece bir beklenti, hatta bir hayal olarak kalır.
Unutmamak gerekir ki toplum dediğimiz yapı, tek tek bireylerin toplamından ibarettir. Eğer bireyler kendi vicdanlarında adaleti yaşatmıyorsa, ülke genelinde adaletin eksikliğinden şikayet etmek de bir çelişkiye dönüşür. Ama tam tersine, herkes önce kendi davranışlarında adil olmayı ilke edinirse, bu bir dalga gibi yayılır ve gerçek adaletin temeli böyle atılır.
Kısacası adalet, yüksek sesle dile getirilen bir slogan değil; sessizce yaşanan bir erdemdir. Onu ararken en doğru adres başkaları değil, insanın kendi vicdanıdır. Çünkü bende adalet varsa, bu ülkenin her köşesinde bir umut vardır. Ama bende yoksa, ne kadar konuşulursa konuşulsun, adalet sadece kelimelerde kalmaya mahkumdur.
Saygılarımla.”