Fatma Ceviz Şiirleri - Şair Fatma Ceviz

Uzaklaşmak istiyorum.
Sessiz ve kimsesizce.
Yeniden hayata başlamak istiyorum mesela.
"Ben kimim?" sorusuna bir cevap bulabilmek için,

Kalabalıkların içinde kaybolmadan,

Ne güzeldi çocukluğum
Her şeyden habersiz kendi dünyamda mutluydum
O zamanlar mutlu olmayı beceriyordum
İnsanları, kendimi , doğayı , hayatı seviyordum
Büyüdüm
Nerde o eski çocukluğum

Bir laf söyledim bin âh işittim.
Doğruyu söyledim dokuz köyden gittim.
Ne yalanın gölgesine, ne çıkarın peşine düştüm.
Kırıldım belki ama eğilip bükülmedim.
Rüzgara verdim derdimi, geceye sığındım.
Bir ömür hakikâtin izinde yürüdüm.

Ölüyken verilen kırk günlük kıymet,
Diriyken bir gün verilmiyor.
Zira kıymet diriye gerek.
Ölüye haber verilmiyor.

Elveda nedir ki
Göz göre göre kaybetmek midir
Yoksa onunla birlikte kaybolup gitmek mi
Gitme kal demek istersin ama ne gücün yeter, ne de yüreğin
Sonra öyle bir söz yazarsın ki
Bütün hayatını anlatır

Hayatın iki yüzü vardır
Biri mutluluk diğeri acımasızlık
Mutluluk şeker gibidir, ilaçtır
Hüzün ise insanın canını yakan bir zehir
Hangimiz kaderimizi değiştirebildi
Hangimiz yolumuzu seçebildik

Sonsuz sanma bu yolu, her adımı bir veda,
Gökten bir ses yükselir, odur en büyük nida.
Gümüş saraylar kalsa, altın tahtlar yıkılsa;
Götürdüğün bir kefen, gerisi hep feda.

Mizan kurulur bir gün, zerre şaşmaz terazi,

Bazen burada olmalıydın diyorum kendime...
Mesela şimdi yanımda olsan,
İki fincanlık kahve olsa aramızda;
Sadece iki bardaklık bir mesafe...

Bir tabak eksildi sofradan,
Bir ömür gitti kalbimden.
Karnımız doydu belki,
Ama ruhumuz aç kalktı.

Ne yemek aklımda kaldı.