Mahşer Şiiri - Fatma Ceviz

Sonsuz sanma bu yolu, her adımı bir veda,
Gökten bir ses yükselir, odur en büyük nida.
Gümüş saraylar kalsa, altın tahtlar yıkılsa;
Götürdüğün bir kefen, gerisi hep feda.

Mizan kurulur bir gün, zerre şaşmaz terazi,
Dile gelir topraklar, konuşur her arazi.
Sırların döküldüğü o dehşetli sabahta;
Ne şan kalır ne şöhret, ne de sahte fantezi.

Ektiğini biçersin, tarladır dünya sana,
Gönül kırma ey yolcu, bakma sakın isyana.
Münker Nekir sorunca: "Kimin için yaşadın?"
Cevap verilir ancak, sadık olan imana.

Güneş dahi yorulur, yıldızlar tek tek söner,
Her ruh kendi yüküyle, asıl mülküne döner.
Ahiret dedikleri, bitmeyen bir uyanış;
Dünya rüya misali, göz kapayınca biter.