Nerede O Eski Günler Şiiri - Fatma Ceviz

Betonlar yükseldi, gökyüzü daraldı.
Eskiden bir selam vardı, şimdi kapılar kapandı.
Aynı rayda giden yabancı trenleriz.
Birbirimize çarpmadan, sessizce gideriz.

Soframızda ekmek var ama tadı eksik.
Bakışlar buz tutmuş, cümleler pek kesik.
Komşunun sızısı komşuya uzak artık.
Gönül hırkalarımız her yerinden yırtık.

Vitrinde parlayan, ruhta sönen ışıklar.
Artık aynalara değil, ekranlara aşıklar.
Adalet bir tartıydı, elden ele bozuldu.
Merhamet dediğin, tozlu raflara konuldu.

Çocukların gözünde oyun değil, kaygı.
Korkuya yenik düştü o en yüce saygı.
Toplum bir deryaysa, biz içinde kayıptık.
Kendi yaramızı sarmaya bile ayıptık.

Dönüp bakmak lazım, kime çarptı bu kervan?
Gönül yıkmak kolaysa, nerede bu derman?
İnsan insana sığınak olmalıydı oysa.
Dünya daha güzel olurdu, kalpler sevgiyle doysa.