Abdullah Uludağ Şiirleri - Şair Abdullah ...

Adını dağlara değil kalbime yazdım,
Rüzgâr silmesin diye, zaman aşındırmasın diye.
Taşa kazınan her şey unutulur bir gün,
Ama kalp unutmamayı bilir.

Geceyi adınla aydınlattım,

Sana hakkını helal et ana diyemedim soğuk yüzüne;
Açıpta bakamadım yokluğuna dayanamıyorum anam..

Günlerim senden ayrı geçti hep doyasıya sarılamadım
Canım anam ben geldim diyemedim ve doyasıya öpemedim!
Yanımda olsaydın anam ne derdim kalırdı ne kederim,

Sivas’ın bağrından kopmuş bir aşığım,
Ayaz yemiş sözlerim, serttir dilim.
Sevdayı susarak öğrendim ben,
Yanık yanık çalar gönül telim.

Çiçekleri sevdirmezler dediler,

Aşka tövbe olsun dedim
Dilime değil, kalbime söyledim.
Çünkü sözler kolay vazgeçer
Ama kalp, en son teslim olur.

Sevmek bir yangındı,

Aşk geldi, kalbimi açtım,
Hüzün içeri yerleşti.
Biri umut diye gülümsedi,
Diğeri sessizce büyüdü içimde.

Sevgi sıcak bir rüzgârdı,

Bir kapı kapandı sessizce,
Adını söylemeden çıktı zaman.
Gözlerin kaldı duvarlarda,
Ben ise eşyalar kadar yalnızım şimdi.

Gitmek, kelimelerin en ağır haliymiş,

Başkalarının sözüyle sevdiğini kıran kadın,
Kendi sesini susturduğunun farkında değil.
Kulak verdiği fısıltılar yabancı,
Ama kırılan kalp en yakını.

Bir bakışa sığacak gerçeği,

Varlığında kıymetin bilemedim
Yokluğun da kalbimden silemedim
Gücüm yoktu gitme diyemedim
Beni bırakıp ta gittin sen anne

Bozkırın rüzgârı sert eser,
Taş sabrı öğretir insana.
Sivas’ta güneş ağır doğar,
Ama bir doğdu mu, içini ısıtır adamın.

Kızılırmak gibi sessiz akar ömür,

Bir yar sevdim Zonguldak’tan,
Kömür karası gözleri vardı.
Dalgalar vururdu suskunluğuna,
Kalbi liman kadar yorgundu.

Bir yar sevdim Zonguldak’tan,