99- Bayen Hısrete Şiiri - Ali Fırat Dicle

99-BAYÊN HISRETÊ

Bayên hesretê li rûyê min dixin.
Dilê min wek pelên hişk belav bûye.
Her cara ku min dixwest werim cem te,
Ez bûm yê ku dereng hatim, ne tu.

Tu bû yê ku bi salan li bendê ma.
Ez bûm yê ku çûm,
lingên min rêya xwe xiyanet kirin.
Çiqas dem min winda kir berî ku ez werim cem te.
Mîna zarokekî pêşwext, bê ezmûn, bêguneh.
Di rêça xelet de direvim.
Dema dikenim digirîm, dema digirîm dikenim.

Ez dereng hatim, ez dizanim.
Ne ez bûm yê ku li cihê xwe sekinî.
Ew dem bû ku diçû.
Dema ku ez di xew de bûm jî diranên xwe diqirçand.
Saet, meh, demsal...
Mîna dizên ku min ji te dizîn.
Ma tu nafikirî ku ez sûcdar im?
Ma dem sûcdarê rastîn nîne?
Wê dîwar di navbera me de ava kir.
Û dema ku ez li ser wan dîwaran hilkişiyam...
Destên min xwîn diherikîn, çokên min birîndar bûn.

Erê, ez dereng hatim cem te, evîna min.
Lê ez yekser hatim.
Dilê min hîn jî bi navê te bi heman lez lêdide.
Çavên min hîn jî bi heman agir ji bo te dişewitin.
Min nikarîbû demê rawestînim.
Lê te ez rawestandim.
Bi awirekê, bêhnekê.
Bi "were"yek ji te.
Hemû demjimêr bêdeng bûn.
Hemû salname şewitîn.
Tevahiya cîhanê rawestiya û tenê em man.

Niha, li vir, her çend dereng be jî.
Ez tam di wextê xwe de gihîştim.
Bayên bêrîkirinê hîn jî li ser rûyê min dixin.
Lê vê carê ew ne şil in, ew germ in.
Ji ber ku ew bêhna te dihewînin.
Germahiya te.
Ez dereng hatim, evîna min.
Lê ez hatim.
Û ez ê careke din neçim.
Çi dem ji kesî re bêje bila bibe.
Vê carê min dem fetih kir.
Bi te re...

13.04.2000