Behnek Din Bimine Şiiri - Ali Fırat Dicle

BÊHNEK DIN BIMÎNE

Helbest diqede, pênûs westiya, mase bêdeng dibe.
Dema ku tu diçî, hemû tişt dest bi axaftinê dikin.
Siya li ser dîwêr ji min re behsa nebûna te dike,
Di ronahiya zer a çiraya ku ber bi vemirandinê ve diçe de,

Cudabûnek bêdeng mezin dibe.
Cudabûnek ewqas kûr ku,
Heta buhara ji çayê radibe jî,
Hewl dide ku bişibihe rûyê te.
Kîjan kolanê ku ez ber bi wê ve biçim,
Siya navê te li ser kevirên kevir dirêj dibe.
Kîjan kulîlkê ku ez bêhna wê bistînim,
Tu ji aliyekî ve vedibin.

Ger ez tîpa yekem a navê te bilêv bikim,
Baranek xweş li ser pencereya min dest pê dike,
Ger ez dengê te bibihîzim,
Kevirên kolanek kevin di destên min de germ dibin.
Çerpikên te tên bîra te,
Mîna baskên çûkên dirêj ên ku şevê dikin du parçe,
Kenê te tê, mîna êvarek havînê ya bi rengê kulîlka hinarê.
Porê te... Dibe çemek ku ji milên te diherike xwarê,
Di her têlekê de, ez ji bîr dikim ku vegerim malê.

Ey jina ku rûyê te bi pelên payîzê ve tê lêdan,
Ey evîndara ku dengê te bi banga êvarê ya nimêjê re tevlihev dibe,
Dema çavên te li cîhana min dixin,
Hemû çûk di carekê de difirin.

Min ji xwe bidize.
Navê min bi qiraxa destmalekê ve girêde.
Min di nav ewrekî de veşêre,
Min di dilopek baranê de dûr bibe.

Bila şev mezin bibe, ger bixwaze,
Bila tarîtî heta sibê bidome.
Min li ber lingên xwe bihêle,
Wekî pelê gulê.

Tenê neçe.
Bêhnek din bimîne.
Dema ku tu diçî, helbest bi dawî nabe, evîna min.
Cîhana di nav helbestê de hildiweşe...

04.12.1998