110- Rupele Te Ye Nu Şiiri - Ali Fırat D ...

110 - RÛPELÊ TE YÊ NÛ

Bawerî wek vazoyek porselenê ya nazik e,
Gava ku dikeve, şikestinên wê nayên tamîrkirin.
Heyecan eynî ye...
Ew çûkê ku carekê di destên te de dibiriqî,
Niha li ser şaxên dûr bêdeng dimîne.

Çiqas bi baldarî perçeyên şikestî berhev bikî jî,
Çiqas bi sebir perçeyan li hev bicivînî jî,
Ew ê ne wekî berê be, tu dizanî.
Sibehekê tu li neynikê dinêrî û tu dibînî.
Baweriya ku te bi comerdî pêşkêşî yên din kir,
Ku te ji xwe veşart...

Wê rojê tu fêm dikî...
Ku rêwîtiya herî dirêj a ku mirov dike, di nav xwe de ye.
Ciwanî, wek stranek ku ji hêla bayê ve tê birin,
Dibe ku demek dirêj winda bûbe.
Hin kolan, hin rû, hin xewn li dû xwe mane...
Lê ev rêya li pêş,
Ji bo cara yekem, ewqas ya te ye.

Êdî li benda gavên kesekî din namîne,
Êdî rêya xwe bi gotinên kesekî din nabînî.
Ew tiştê ku di dilê te de ji nû ve geş dibe,
Êdî ne siya wê heyecana kevin e.
Ew hêviyek bêdeng û domdar e, ku bi destên te tê xwedîkirin.

Niha rûpelek vala li ber te heye,
Kes nizane çi binivîse.
Mûr dê biryarên te bin,
Û hevok jî wêrekiya te bin...

Ger tişt dîsa bişkên,
Bila bişkên.
Tu nikarî vazoyan tamîr bikî,
Lê tu dikarî fêr bibî ku kulîlkên di nav wan de dîsa mezin bikî.

11.06.2003