Zıtlık Şiiri - Muhammed Fatih Giyen

Varsın böyle sürsün bu amansız zıtlık,
Varsın görmesin gözlerin, sızlasın yüreğim.
Ve o sızının gecesinde, derin bir karanlık...
O sızı ki; yoldaşımdır, karanlığıma ışık.
Kabulüm;
Ben senin karanlığın, sen benim ışığım.

Çorak kalbine bir damla düşsün diye, ömrümü sereyim.
Bilirsin ki; gökyüzü değilim sana yağmur vereyim,
Kurak topraklarına hiç yazılmamış bir cümleyim.
Dert etmem;
Sen beni yazma, ben seni haykırayım.

Dönüp bakma ardına, yürü kendi yolunda,
Zaten silinmişim ben, senin haritanın ucunda.
Ayazdayım; donmaya razıyım temmuz yangınında.
Varsın olsun;
Ben senin hiçbir şeyin, sen benim her şeyim.

Vakit gelir, susar artık bütün kelimeler,
Yavaşça solup gider yaşanan hatıralar.
Ben bittiği yerde başlarım da, senle biter bu yollar.
Bırak aksın zaman;
Sen benden geçmiş ol, ben sana gelecek...