Zeynep Koçar Şiirleri - Şair Zeynep Koçar

"KENDİMİ BULDUĞUM YER"
Bir zamanlar kırgındım, yorgundum
Kalbim paramparça ruhumda suskun bir yangın vardı
Ama sonra anladım;
Kimseye kızmamalıydım, çünkü en çok ben unuttum kendimi

"KENDİMİ UNUTURKEN"
Gül dediler,güldüm,içim yanarken bile
Ne fırtınalar koptu içimde kimse bilmedi
Bir "İyi misin?" düşmedi payıma nedense
Ben herkese merhem oldum,kendime yetemedim

"KENDİ SESİMDEKİ SESSİZLİK"
Bir odadayım,dört duvar,bir pencere
Ne bir ses var dışarıdan,ne içimden gelen
Kalabalıktan ödünç aldığım yorgunluklar
Kapının dışında kaldı sonunda yanlızlığım

"KİME ANLATAYIM DERDİMİ"
Kime anlatayım derdimi?
Herkesin derdi başından büyük
Biri hayallerini kaybetmiş,
Biri de vicdanını...

"KIRDIM KALEMİ BU GECE"
Kırdım kalemi bu gece
Sana dair ne varsa sustu içimde
Bir heves,bir umut,bir yemin belki
Hepsi kırıldı,düştü kelimelerle birlikte

"KIRIK SANDALYENİN SESİ"
Bir köşede unutuldum artık
Tahta ayaklarım kırık,boyum kısa
Ama taşıdığım yük ağır
Her çatlağımda bir anı saklı

"KIR KALEMİ HAKİM BEY"
Kır kalemi Hakim Bey,
Bu davanın hükmü çoktan yüreğime yazıldı.
Siz ne ceza verirseniz verin,
Ben en ağırını gecelerden aldım zaten.
Her akşam biraz daha sustum.

"KIRMIZI ELBİSE"
O gece rüzgar çok sertti.
Percereler zangır zangır titrerken,
İçerde sessiz bir kadın vardı,
Adı “Zehra”.
Kırmızı bir elbise giydiği o geceyi unutmuyordu.

"KIŞIN KALBİMDE ADIN VAR"
Kar yağıyor ince ince
Gökyüzü bile kelimelerini seçerek indiyor beyazı yeryüzüne
Çünkü bazı duygular yüksek sesle anlatılmaz
Senin yokluğun gibi sessiz, ağır çöküyor

KISKANIRIM SENİ BEN
Sana benden başka bakan gözleri,
Gözlerine düşen ışığı bile kıskanırım.
Bir rüzgar dokunsa saçlarına hafifçe,
O rüzgâra bile düşman kesilirim.