Zeynep Koçar Şiirleri - Şair Zeynep Koçar

SEVDANLA DELİRDİM
Sevdan düştü bir defa yüreğime.
Ne akıl kaldı bende ne de söz.
Dünyanın tüm yolları sana çıkıyor.
Sensiz bu gönül dipsiz bir uçurum oluyor.

SEVDANLA KELEPÇELENDİ BU GÖNLÜM
Sevdanla kelepçelendi bu gönlüm.
Ne firar mümkün,ne affa yer var.
Sensizliğin zindanında mahkumum.
Adını sayıklar her gece duvarlar.

"SEVEREK TERK ETTİM"
Ben seni hâlâ severken,sen gitmeyi seçtin,
Yüreğim avuçlarımda paramparça,oysa sen hiç bakmadan ardına yürüdün
Bir kez olsun dönüpte demedin
"Kalayım mı seninle?"

"SEVMESEYDİM KEŞKE SENİ"
Bir gülüşe kandım derken
Bile bile yürüdüm diken
Sandım ki sende derman var
Meğer zehirmiş bendeki sen

"ŞİMDİ BIRAK KENDİNİ BANA"
Şimdi yavaşça bırak kendini bana
Bütün yorgunluğun aksın kelimelerimin arasından
Benim sesim su gibi olsun sana
Bir ırmak gibi usulca dolsun odana
Her sözcük yüreğini okşasın

"SİTEM ETSEM NEYE YARAR ŞİMDİ?”
Sitem etsem neye yarar şimdi?
Kelimeler yorgun,zaman senden yana susmuş
Benden yana hep konuşmuş
Ne söylesem eksik, ne anlatsam yarım kalmış
Bir hikâye gibi bakıyor yüzüme aynalar

SOKAK ÇOCUKLARI
Betonun soğuk kollarında,
Yalnızca ayakları var yürüyen.
Gözlerinde yıldızsız gökyüzü,
Bir umut var belki ama görünmeyen.

"SON GECE"
Geceleri sevmedim hiç
Ama bu gece bana fazla sakin davrandı
Hemşire ışığı kısık bıraktı, kapıyı sessizce kapattı,
Sanki herkes biliyordu
Benim bu geceden sonra hiç bir zaman uyanmayacağımı

SONSUZLUĞUN ADIYDIN SEN
Ben seni
Bir gidişin ardından kalan gibi sevdim
Sanki herkes gidiyor da
Bir tek sen kalanmış gibi

SONSUZ SEVDA
Yüreklerde bir ateş var yanıyor,
Seven kalpler bu yangını tanıyor,
Adı aşk, öyle derinden geliyor,
Bir ömür boyu sürecek bu sevda.