Zeynep Koçar Şiirleri - Şair Zeynep Koçar

DOST MUSUN DÜŞMAN MISIN?
Sen bana dost musun düşman mısın?
Bazen bir gülüşte içimi ısıtırsın,
Bazen de bir sözle kalbimi paramparça edersin.
Ama kimse bilmez seni içimde nasıl taşırım.

"DUDAK PAYI BIRAKTIM ÖZLEMİNE"
Çay demledim bu gece,
İçim gibi koyu,özlemin gibi yakıcı
Dudak payı bıraktım,belki dönersin diye,
Her yudumda adını içtim, sessiz ve sancılı

DÜNYANIN ÇİVİSİ ÇIKMIŞ
Dünyanın çivisi çıkmış dostum.
Hak,hukuk,vicdan kaybolmuş.
Kimin sesi yüksekse o haklı.
Adelet susmuş, insan yorulmuş.

EKSİK BİR ÖMÜR
Bir sabah daha sensiz uyandım
Hayalin geliyor gözlerimin önüne ama sen yoksun
Kahvaltı soğuk,çay demli değil
Sanki dünya durmuş,ben kalmışım ortada

ELVADA MUTLULUK
Bir bahar sabahıydı gülüşünle uyandım.
Ruhuma dokunan o sesinle canlandım.
Meğer bir rüyaymış çok geç anladım.
Şimdi gözyaşlarımla sana elveda yazdım.

EY HAYAT
Ey hayat,neden yükün hep ağır.
Hangi yolda yürürsem dikenlerin batar.
Bir umut ekerim fırtına kopar.
Gözlerimde sessiz bir ateş yanar.

"GECENİN KALBİNDE KALAN SESİN"
Gece oldu, şehir sustu
Bir tek kalbim konuşuyor içinde
Adı sen olan bir ses fısıldıyor
Penceremin önünde durdum
Gökyüzüne baktım uzun uzun

GECENİN KARANLIĞINDA YANKILANAN SÖZLERİM
Gecenin en kör saatinde
Suskunluğa zincir vurulmaz.
Öfkenin dili keskin, yüreğin kanla yıkanır
Bir kelimenin gölgesi hançer gibi saplanırken.

"GECENİN KUCAĞI"
Gecenin yumuşak kucağına bırak kendini
Yıldızlar hafifçe göz kırparken gökyüzünde
Ve rüzgâr, sessizce saçlarını okşarken
Dünyanın tüm telaşı uzaklarda kalsın

GECEYE YAZDIM SENİ
Gece çöktü canım, şehrin tüm ışıkları birer birer sustu
Ama benim içimde bir ışık hâlâ yanıyor
Senin adın, biliyor musun insan bazen hiçbir şey söylemeden,en derin duyguları anlatır
Ben de işte böyle,sessizliğin kalbine sakladım seni