sen çocuk
kendi dünyanda mutlu musun
herkes seni sevsin
herkes sana saygı duysun
kırılırsan toparlayalım
düşersen göklere çıkartalım
ben yolcuyu sevmedim bayım
yol hikayelerini sevdim
hiç bir şeyin iyi olmadığını hissettiğimde
iyi şeyler olacak diyen birini bekledim
elleri tozlu
gözleri yorgun
bir avuç meşe palamudu
örüntüyü başlatan
birbiri ardına sıralanan
bitirdim sandıkça başka bir döngüyle başa saran
genişleyen ve daralan
bir gemi iniyor
gözlerinden boğaza doğru
her şey mavi artık
sözler kesildiğinde
çok geç
yağmura yakalandık
kumsala uzatıp kalbimi
hıçkırmasına izin vermek istiyorum
dolu dolu ağlasın
bir kibrit çakıp
sonsuzluğa salsam onu
kadın rengarenk yumaktı
açtıkça içini
uzadıkça uzadı öfkesi
döndürdü
havaya attı elindekini
affet dedi
iki kadın yün başında
kaderlerini eğirir
yalın ayak gün dolaşır
karışır emek
dillendirdiğin benim türküm
kesip atmak kolay
zor olan
kırılan dökülen ne varsa toparlamak
yeniden yıkmamak
biliyorum
yakından sevmek zorunda değiliz birbirimizi
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!