Mavi kocaman bir yorgan
Düşlerime uzanan
Ak saçlarını düşürür bazen
Saçlarını tararken
Göğün altında hayaller kurarken
şimdi gözlerim sandığım şey
yuvasından fırlayacak iki mermi
gözlerimi kapamıştım oysa uyumadan önce
yanlışlıkla kapadığım senin gözlerin mi?
hâlâ uyanık mıyım?
yoksa delirdim mi?
sen çocuk
kendi dünyanda mutlu musun
herkes seni sevsin
herkes sana saygı duysun
kırılırsan toparlayalım
düşersen göklere çıkartalım
yola birlikte başladığınız biriyle de
kesişip
ayrılabiliyor yolunuz
siz belki bir adım önde
belki geride
aynı ritimle yürüdüğünüz zamanı özlüyorsunuz
ben yolcuyu sevmedim bayım
yol hikayelerini sevdim
hiç bir şeyin iyi olmadığını hissettiğimde
iyi şeyler olacak diyen birini bekledim
elleri tozlu
gözleri yorgun
bir avuç meşe palamudu
örüntüyü başlatan
birbiri ardına sıralanan
bitirdim sandıkça başka bir döngüyle başa saran
genişleyen ve daralan
bir gemi iniyor
gözlerinden boğaza doğru
her şey mavi artık
sözler kesildiğinde
çok geç
yağmura yakalandık
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!