ben sana çatı katında bir ev
çiçekler dolu bir yuva
gülünce çıkan çukurlar vaat edemem
yalnızca burada beklerim
yollarına dökerim gözlerimi
şimdi çiçeklerimi sana adamak isterdim
her uzanışında yanıma yakışmanı
her düşümde tutuşmayı dilerdim
insan pek çok şeyi geç anlıyor
sevginin duraksız dayanışını
Son sözün sana kalsın
Sana veda edemem
Sonsuza kadar benim sandığım
Hala bu yalana inandığım
Gözlerine veda edemem
Benim bir zamanlar bir evim vardı
Dört duvarı yoktu ama
Çatısı vardı
Beni hüzünlerden koruyan
Bir sokağımız vardı
Şita bekliyor gözüm
Gönlüm bahara saklı kalmış
Ey aşk
Yarımsın
Yarımımsın
Ve en güzel yarınlarsın
yine yalnızlaştın
yine hissettiklerinin sonundasın
kaybolan bir tınıyı aradın
ömrün boyunca kayıptın
Değişim hangi vücutta olur
Hangi bedene sığar başka bir ruha saklanmak
Ve hangi beden tanıyabilir bir yabancıyı en baştan
Mümkün mü öğrendiklerini unutmak tekrardan
Ve başlamak en başından yaşamaya
Söyle bana bir insan bırakır mı geride kalmışları
Yudumlarım dudağımı yakıyor
Sensiz olan her şey bana zehirmiş
Gözlerimi kapadığımda senden kaçamıyorum
İstemiyorum
Dikenini yüreğime sakladım
Yabancılaşıyorum insanlara
Her giden gelir sanıyorsun
Yüreğin çocukça her telaşa çarpar
Her güne uyanmak neşe katar sanıyorsun
Çocuksun henüz
Gencecik bir gül
aralığın kapısı kapandı,
yavrucağın yüreği acıdı,
birden bir üzüntü esti,
üç yıldan kalan aşk geçti.
bir son vardı kaçamadığım,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!