Beyaz Kuğu, son dramını canlandırıyor o gece.
Oyun başlıyor, açılıyor perde.
Sahne zifirî karanlık, salon tıklım tıklım dolu...
Melodram şarkılar söylüyor, bir grup
gönüllüler korosu.
rüyadan sıçrayan alev yakar mı
sis bulutu su misali boğar mı
bir deve çizsem içimdeki kuyuya
serçe parmağıma değen su
alıp götürse beni Mısır'a
kızıla çalar dilimdeki ahın dumanı
saki kırık kadehlerle sunar acıyı
çoktandır kayıp zamanlarım
matem tutuyor saatler odamın siyah duvarlarında
dün gece diz çöküp ellerimle
Evet, birazdan gideceğim!
-Sahi, "Gitmek mi zor, kalmak mı?"
Ya da kalıp da hiç burada olmamak mı?
İşte bütün mesele bu.-
Yeni sürümüm daima ileri
Ters versiyonum gider geriye
Öz kütüğümde mutlak değerdeyim.
Sayı değerimde piramidin en dibinde...
Sözde sınıf ayrımı yok!
Bir adam buzlar ülkesine seslendi
Sırça beytinin tezatlığından
Kaç efsunlu yazı taşımıştı sırtında
Kaç kışı kovalamıştı revnak baharın peşi sıra
Kaç kez kumar masasına koymuştu
Gençliğini...
-Kabullenmiştim artık "bir baltaya sap olamayacağımı"-
Kartallar daha yüksekten uçuyor,
Çiçekler zamansız soluyordu gönül bahçemde.
Artık çayın eski tadı da kalmamıştı, dost meclislerinde.
Kehanetler tersine işliyor, zaman geriye doğru akıyor,
"Ruhunuz mu daha kara yoksa yazgım mı?” Diye sorarak başladım bu kez...
Bu soruyu sorarken inanın aklım başımda ama aklımın başımda olması konuyu dağıtmayacağım anlamına gelmiyor ki bu mesele çok önemli ve zaten alt satırlarda yeterince abartıldı...
Bence akıl dediğimiz bu soyut kavram, bizi kendimizle sınayan bir meta-sesten ibâret. Uzmanlar bu durumun yani; "aklî melekelerimizin" yaşadığımız çevreyle doğru orantılı geliştiğini iddia ediyorlar. Kalıtımın da etkisiyle doğuştan dâhi olarak doğabilirmişiz ya da şizofreni...
Uzmanlar bu yargıyı kesin bir sonuca bağlamalılar artık çünkü "keçilerim kaçmak" üzere ve keçilerimin akla, aklımın ise bir çobana ihtiyacı var.
İnsanlık öldü!
Dünyanın her kıtasında, yeryüzünün her bölgesinde uyuşmuş, çürümüş insanlık öldü!
Aydınlar tüm çabalarına rağmen insanlığı fabrika ayarlarına geri döndüremedi.
Bu çıkarımda hadsiz sayılan, aydınların kalemleri kırıldı.
Adaletsizliğin demir parmaklıkları arkasında sonsuza dek suskunluğa mahkûm edildiler.
şubatık-ay yok mu
solgun ve vurgundu o gece
müstakil bir adım yoktu henüz
müstakil değildi adımlarım
öldüğümü sanıp
zemheriyi örtüler üstüme
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!