Zemheride Kalan Yürek Şiiri - Zeynep Ceylan

Zemheride kalmış bir limanın yalnızlığında yüreğim,
beklemekten yorulmuş bir gece gibi ağır.
Pas tutmuş gemiler dizili içimde,
adı konmamış vedalarla dolu ambarlarım.

Ne bir ışık yanıyor ufukta,
ne de dönen var verdiği sözlerden.
Bu şehir susmayı öğretti bana,
ben sustukça herkes haklı sandı kendini.

Oysa ben,
her gidişi içimde biraz daha yakarak büyüdüm.
Sabır dedim
acıya makyaj yaptım
Dayan dedim
Kanayan yarama tuz bastım

Rüzgâr esmiyorsa suç bende değil,
Ben fırtınayı çağırdığımda
Sen limanlara saklandın
Zamanın yüzüne çarptım kapıları,
“nasip” diye sunduğun
bu küflü yalnızlığın kapılarını araladım

Üşümek kader değil,
soğuk ezberletilmiş bir korku.
Ben korkmadım.
Kışa diz çökmedim
içimde yangın varken
küle razı gelmedim

Yalnızlıkla baş başa kaldım diye
yenildim sanma
ben senden
kendimi kurtardım.
Kırıldım evet,
ama sensizde ayakta kaldım

Ve bil,
bu liman beni yarım bıraktı diye
ben kendimden vazgeçecek değilim.
Gemi batarsa batsın,
ben artık
fırtınayım.