İstasyonda Kalan Yürek Şiiri - Erman Ulusoy

İSTASYONDA KALAN YÜREK

Rayların ucunda kaybolan o son feryat,
O günden bugüne ruhumda köprü...
Hâlâ gelmedi o giden heyhat,
Yolunu gözlerken tükettik ömrü.

Sadece teselli mazideki anılar,
Hayalleri tüketti geçip giden o yıllar...
Ne zaman düşünsem ben o günü,
Acı bir sızıyla kalbim hep kanar.

O gün bugün kaç tren gelip gitti bu gara,
Hiçbir yolcu benzemedi beklenen o yara...
Daha ne kadar bakar bu gözler uzaklara,
Hasreti duman gibi çökerken ıssız yollara.

Anladım ki her umut bir serapmış,
Gönül boşuna hasretle yanmış...
Meğer o sözler bir elveda demekmiş,
Yüreğim o gün, o istasyonda kalmış.

Artık ne raylar konuşur ne de bu şehir,
Menzili olmayan bir yoldu bu zahir...
Kilit vurdum bugün bu yorgun sevdaya,
Bundan sonra her hatıra bir zehir.

Yıkıldı o hayal, bitti bu rüya,
Zaten bir masaldı, sığmaz dünyaya...
Çekip gözlerimi o boş raylardan,
Noktayı koydum artık bu sevdaya.

08.05.2026
Erman Ulusoy Kırklareli