Zemheri Şiiri - Dr Yusuf Polat

Karanlık daha çökmemişti dağların
Ardına
Üşümüş bir gülüş; günbatımında
Adı unutulmuş bir gül...
Kalbimin atımında
Bir bakış,
Zemherinin beyazına boyun büker
Ne merhamet bekler, ne şefkat ister
Yalnızca
Toprağın derin uykusunda
Adını bahara saklayan bir cemre

Eylül...
Gecede, henüz tamamlanmamış
Bir derin sessizlik.
Dağlar,
Karanlığı omuzuna almadan önce
Bir yaprak düşer.
Hangi güzün geciken yankısıdır
Bilinmez
Düşer gönlümün suskun aynasına

Belki orada
Bahar, yalnız bir renkten ibarettir.
Buz, çözülmez.
Yalnızca içinden ince bir su sesi
Kır çiçekleri,
Kimsenin görmediği bir rüzgârda
Salar kokusunu ve kaybeder adını
Rüzgar seslenir bu ağaç
Ne zaman çiçekti, ne zaman yaprak?

Kim bilir sonbahar,
Hangi rengini ödünç verdi.
İsyan,
Damarlarında dolaşan solgun bir ışık
Sararmak...
Belki de ayrılığa yakışan tek renk
Bir yaprak düşüyor, ilk adımı atmak için