Güz ve Bahar Şiiri - Dr Yusuf Polat

Üşümüş bir kalp gülümsedi endişeli bir bakışla
“Ey sevgili zemheride merhamet etmeyenin
İlkbaharda toprağına cemre düşmez” der gibi
Gel de bir Eylül gecesi dinsin asi düşlerim
Hüznüme de cemreler adres sormadan düşsün

Hangi yitik güzden kalmadır şu solan yaprak
Karanlık da çökmemişken dağların zirvesine
Düş, gönlüme düş de düşlerim bahar olsun
Sarsın son bir heves sarsın buzdan kalbimi
Kır çiçekleri yeşersin sönük olan düşlerimde

Ne zaman çiçek açtın hangi ara yapraklandın
Sonbahara kafa tutacak kadar da yüreklendin
Yaprak renklerinde isyan
Başka mevsimlerde yer arayan ağaç;
Sen de hepimiz gibi ölecek kadar büyümedin mi?