Güz ve Bahar Şiiri - Dr Yusuf Polat

Üşümüş bir kalp gülümsedi endişeli bir bakışla
“Ey sevgili zemheride merhamet etmeyenin
İlkbaharda toprağına cemre düşmez” der gibi
Gel de benden önce yorulan düşlerim uyansın
Hüznüme cemreler, adres sormadan düşsün

Karanlık daha çökmemişken dağların zirvesine
Hangi yitik güzden kalmadır şu solan yaprak
Düş, gönlüme düş de düşlerim bahar olsun
Sarsın son bir heves sarsın buzdan kalbimi
Kır çiçekleri yeşersin güz gününde düşümde

Ne zaman çiçek açtın hangi ara yapraklandın
Sonbahara kafa tutacak kadar da yüreklendin
Yaprak renklerinde isyan
Başka mevsimlerde yer arayan ağaç;
Sen de hepimiz gibi ölecek kadar büyümedin mi?