Zehra Yaden Şiirleri - Şair Zehra Yaden

Kim olsa kopar gider bilirdim,
Özlem denen hüzne yenildim..
Kahroldukça kahrolan kalbim,
Dinmek midir, sızmak mıdır senin derdin?

Kuşlar Can Verirken

Şimdi benim göğümde kuşlar can vermekte;
O canı verene bir bir gitmekte..
Pişmanlıkları çekip gamdan geçen sineye,
Bir serçenin gözyaşında düşmekte..

Günleri karartıp gündüzleri bir türlü ayılamayışımın sancısını bana yükleyenlere siper oluşum.
Beter olmuşum.
‘Oh’ olsun bana.
Donuk bir saatin yelkovanına dahi yetişemeyişim, acaba ben dünyaya çok mu erken gelmişim?

Anlam biçerim her bir yapıya,
adımı söylerken çaldığım kapıya,
Ben bir hatıra, ben bir anıya; istemiyorum duygusuna, havadan sudan savurduğum bahane.
Kim ne düşünür, bana ne.
Bir anlam düşürdüğüm karmaşaya,
geç kalmaktansa erken üstlendiğim bu olaylara.

Nefesin de, hevesin de kursağında kalır,
İstanbul en başta Boğazlarından daralır..
O'nun gittiği adımların ardından yer yarılır,
Ardında buğulu gözler, sineye gam çeken kalır..

Geçen günlerin geçmek bilmeyen izlerini taşıyor gibiydi, göz bebeklerine yansıyan hisleri.
Buna “hayat” diyordu bir amca.
Onun da cenazesi birkaç ay öncesindeydi.
Anlıyor gibiydim,
hislerinden yorgun olamazdı dizleri.
Ve sabahları kesilince selâm sesleri,

Sevgilim, eğer bu mektubu okuyorsan;
Ağlayacak bir şeyim kalmadı demektir.
Her sabah sesini duymak için bilinmeyen numaradan aramayacağım anlamına gelir.
İş çıkışı seni uzaktan uzaktan seyretmeyeceğim anlamına gelir.

Merhaba sevdiğim..
Olur da ihtilaf uyandırırsa sen de mısralarım,
Kursağımda kalan hislerimle, seni anışlarım bir olmuştur.
Tükenen bir ömrün kıyısında, bitiyorum..
Beni boş ver de, sevgimiz; aşkım ve olacak?
Özlem anmaktan, anmak yanmaktan geçiyor ise,

Bir zamanlar düşünürken bugünleri, Soldurduğunu unuttum, zamanın o gülleri. İçimden tanırım özlemin meyus rengini, Kimse de dolduramıyor gittiğin yeri.

İstanbul, oluyorken düş ve veda, Gidenin de gelenin de payına düşen elveda. İçimde özleminden koca bir dağ, İstanbul, günden güne okuyorken canıma..

Hisset.. Hissettir.
Çiçekleri koparmadan, insanları bıktırmadan.
Kimliksiz, kimsesiz, sessiz sessiz yaşa hayatı.
Sonra sev birini,